Η ηθοποιός, Αντιγόνη Μακρή, απαντάει στο ερωτηματολόγιο του SINON, με τη δική της, μοναδική, αύρα.
Αν η τέχνη σου μπορούσε να «ψιθυρίσει» στον κόσμο μια βαθιά κρυμμένη μέσα σου αλήθεια, ποια θα ήταν αυτή;
Η αγάπη θα σώσει τον κόσμο
Ποιός «κανόνας» μπορεί να δημιουργήθηκε για να σε περιορίζει;
Ο άτυπος κανόνας «μεγάλωσες, μην κάνεις σαν παιδί». Σε μια κοινωνία που προσπαθεί να σκοτώσει το παιδί που έχουμε μέσα μας, εγώ θέλω κι έχω ανάγκη να το κρατάω ζωντανό.
Εγκλωβίζεσαι για την υπόλοιπη ζωή σου μέσα σε μια συνεχόμενη σκηνή από ταινία/θεατρικό έργο. Ποιά είναι αυτή;
Η αγαπημένη μου σκηνή από την ταινία Amelie, που η Αμελί τρέχει στην πόρτα για να τον βρει και τελικά τον βλέπει μπροστά της και δεν τον αφήνει να μιλήσει.
Ποιά ερώτηση φοβάσαι να κάνεις στον εαυτό σου γιατί η απάντηση της ίσως να σε αλλάξει μια για πάντα ως καλλιτέχνη;
Δεν νομίζω πως φοβάμαι να κάνω κάποια ερώτηση στον εαυτό μου, ούτε πιστεύω ότι θα με άλλαζε κάποια μια για πάντα ως καλλιτέχνη. Οι ερωτήσεις σε εξελίσσουν, ως άνθρωπο, ως καλλιτέχνη. Ένας άνθρωπος που διερωτάται παραμένει ζωντανός, όσο «τρομακτικές» κι αν είναι οι ερωτήσεις. Ένας άνθρωπος που νομίζει ότι έχει όλες τις απαντήσεις, μένει στάσιμος. Αυτούς τους ανθρώπους φοβάμαι.
Χτίζεις το κοινό σου ή το κοινό χτίζει εσένα;
Δεν ξέρω τι εννοούμε ακριβώς με τον όρο «χτίζει», αλλά στα πλαίσια που τον καταλαβαίνω, νομίζω ότι αυτή η σχέση είναι αμοιβαία. Το θέατρο, η υποκριτική, είναι άμεσα συνδεδεμένη με το κοινό, με το «μοίρασμα». Η αλήθεια που διαχέεται σε έναν ρόλο, επιβεβαιώνεται κυρίως από το κοινό. Αυτή η δουλειά απαιτεί απομόνωση, προσωπική δουλειά και ταυτόχρονα να είσαι ανοιχτός, να συνδεθείς με τους συναδέλφους σου να επικοινωνήσεις ουσιαστικά και κατ’ επέκταση με το κοινό.
Μπορείς να κατοικήσεις στο μυαλό μιας προσωπικότητας (dead or alive) για 24 ώρες. Ποια προσωπικότητα θα ήταν ικανή μέσα σε αυτό το διάστημα να αλλάξει την οπτική σου για την κοινωνία που ζεις;
Θα ήθελα να κατοικήσω στο μυαλό της Αγκάθα Κρίστι έστω και για λίγο. Να δω από που αντλεί αυτή την έμπνευση για τα βιβλία μυστηρίου, πως πλάθει τον κάθε χαρακτήρα, πως τον συνδέει με ένα έγκλημα. Μου φαίνεται τρομερά ενδιαφέρον.
Τι μπορεί εσένα να σε εμπνεύσει και εμάς να μας εκπλήξει;
Το μεγαλείο της φύσης. Η θάλασσα, τα πουλιά που ταξιδεύουν μαζί σε σχηματισμούς, τα σύννεφα, ο ήλιος, τα αστέρια, ο τρόπος που δύο δέντρα φυτρώνουν δίπλα και αγκαλιάζονται, ο ήχος των φύλλων που θροΐζουν. Δεν ξέρω αν σας εκπλήσσει, αλλά η φύση για μένα είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την έμπνευση. Επίσης με εμπνέει η μουσική, η ποίηση, η ζωγραφική. Ακόμα και δύο πλαστικές σακούλες που είδα να χορεύουν στον αέρα σε απόλυτη αρμονία.
Αν η ζωή σου ήταν ταξίδι, από ποιά σημεία του κόσμου και των βιωμάτων σου θα «περνούσαμε» για να φτάσουμε στον τελικό προορισμό;
Είναι τόσα πολλά! Η παιδική μου ηλικία έχει σίγουρα διαμορφώσει έντονα αυτό που είμαι, και την κρατάω σαν θησαυρό. Υπάρχουν βέβαια και αρνητικά βιώματα τα οποία με έχουν στιγματίσει. Μαθαίνεις να ζεις με αυτά, δυστυχώς.
Σε έναν κόσμο όπου η τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει, τι είναι αυτό που θα σε έκανε να νιώθεις ολοκληρωμένη;
Αδυνατώ να φανταστώ να υφίσταται ένας κόσμος που η τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει.
Αν κάθε δουλειά σου ήταν μια πινελιά πάνω σε έναν λευκό καμβά, τι θα βλέπαμε αν κάναμε τώρα ένα βήμα πίσω για να κοιτάξουμε το δικό σου έργο;
Ένα έργο τέχνης που δεν θα έβγαζε νόημα, γιατί πέρασε από πολλούς ζωγράφους. Ή ίσως ένα έργο που θα έβγαζε απόλυτο νόημα καθώς με κάποιον μαγικό τρόπο όλες αυτές οι πινελιές οδηγούν σε αυτό που είμαι σήμερα. Ένας πίνακας του οποίου τα χρώματα έρχονται σε αρμονία πάνω σε αυτό που είμαι αυτή τη στιγμή και αναμένει να προστεθούν κι άλλες πινελιές.
Αντιγόνη σ’ ευχαριστούμε πολύ & αναμένουμε κι εμείς να δούμε πως θα συνεχίσει να χρωματίζεται ο “πίνακάς” σου.
SINON 