SINON

Ο Ιάσονας Χρόνης, μπήκε στις ζωές μας με το “Τι να πω”, ένα τραγούδι που αρκετοί ανακάλυψαν κάποια χρόνια μετά την κυκλοφορία του – μετά τον ρόλο του Ιάσονα στην τηλεοπτική σειρά του MEGA “Ταμπού”, κι αυτό είναι εντάξει, καθώς μπορεί κάτι να το βρίσκεις μπροστά σου λίγο αργότερα, αλλά αυτό δεν αλλάζει το πόσο θα “κάτσει” μαζί σου, ή την αξία του. Και η αξία όσων έχει δημιουργήσει ο Ιάσονας, είναι τεράστια. Είναι σαν ένα ταξίδι από εδώ μέχρι την Αμερική. Είναι σαν το ταλέντο του. Είναι σαν την καρδιά του.

Ένας ακόμα καλλιτέχνης, έρχεται να απαντήσει το ερωτηματολόγιο του SINON, με τον δικό του μοναδικό τρόπο.

Αν η τέχνη σου μπορούσε να «ψιθυρίσει» στον κόσμο μια βαθιά κρυμμένη μέσα σου αλήθεια, ποια θα ήταν αυτή;

Και βαθιά, και αλήθεια; Έχω μάθει πως η αλήθεια είναι υποκειμενική οπότε αυτό από μόνο του, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, είναι μια αλήθεια. Δική μου, και δική σου – που το διαβάζεις αυτό.  Τώρα αν είναι βαθιά δεν το γνωρίζω…

Ποιός «κανόνας» μπορεί να δημιουργήθηκε για να σε περιορίζει;

Ως επι το πλείστον θεωρώ πως οι κανόνες έγιναν ωφελιμιστικά, ξέρεις, εκεί που τελειώνει η ελευθερία σου αρχίζει η δική μου και vice versa, κάπως όλοι μαζί να συνυπάρξουμε χωρίς να καταπατάμε τις ελευθερίες συνανθρώπων… Τέτοια βαρετά αλλά χρήσιμα πράγματα. Στη Αμερική που ζούσα, έχω υποστεί πολλούς “κουλούς” κανόνες, ειδικά στο πανεπιστήμιο. Του τύπου : Μπορείς να καπνίσεις 10 μέτρα μακριά από την είσοδο αυτού του κτηρίου μόνο,  αλλά επιτρέπονται τα όπλα (concealed) στην πανεπιστημιούπολη (όπου βρίσκεται το εν λόγω κτήριο). Οποτε δέχομαι τους κανόνες εδώ εγκάρδια.

Εγκλωβίζεσαι για την υπόλοιπη ζωή σου μέσα σε μια συνεχόμενη σκηνή από ταινία/θεατρικό έργο. Ποιά είναι αυτή;

Δεν ξέρω αν έχει γίνει θεατρικό έργο, αλλά θα ήθελα να ήμουν εκεί όταν ο Woland λέει στον Berlioz και τον Bezdomny την Ιστορία του Πόντιου Πιλάτου και προμηνύει τον Θάνατο του Berlioz. Οτι θα τον χτυπήσει ένα Τραμ. Και γίνεται ακριβώς όπως είπε. Στον Μετρ και η Μαργαρίτα του Μπουλγκάκοβ. Αυτό το βιβλίο είναι ένα αριστούργημα και έχει διάφορες σκηνές που σου μένουν αλλά αυτή ξεχωρίζει για μένα και είναι και σχετικά στην αρχή οπότε δεν έκανα και spoil σε κανέναν. Και φυσικά μετά που η Μαργαρίτα πέφτει γυμνή πάνω από την Μόσχα. Είναι τόσες πολλές που μου έρχονται, θα μπορούσε να γραφτεί ένα αντίστοιχο τραγούδι σαν τον Μπάσταρδο γιο του Δελιβοριά με όλες αυτές τις σκηνές που φαντάζομαι.

Ποιά ερώτηση φοβάσαι να κάνεις στον εαυτό σου γιατί η απάντηση της ίσως να σε αλλάξει μια για πάντα ως καλλιτέχνη;

Τις δύσκολες ερωτήσεις τις ρωτάω κάθε μέρα, γιατί αν πάψω κάποια στιγμή, αυτές μαζεύονται σαν τα χρέη. Είναι βαρύ το τίμημα. Το θέμα είναι να τις απαντάς κιόλας, όχι απλά να τις ρωτάς…

Χτίζεις το κοινό σου ή το κοινό χτίζει εσένα;

Χτίζεις το κοινό σου. Αν το κοινό σε χτίσει, θα αρχίσεις να γινεσαι κάτι γενικό, ενώ εσύ χτίζεις κάτι πολύ συγκεκριμένο. Το θέμα είναι να συμφωνούν μαζί σου, όχι μεταξύ τους μόνο.

Μπορείς να κατοικήσεις στο μυαλό μιας προσωπικότητας (dead or alive) για 24 ώρες. Ποια προσωπικότητα θα ήταν ικανή μέσα σε αυτό το διάστημα να αλλάξει την οπτική σου για την κοινωνία που ζεις;

Οποιαδήποτε θα πω. Ιδανικά όμως, θα έμπαινα στην οπτική ενός ανθρώπου που έχει τα πάντα και πάνω στο 12ωρο τα χάνει όλα. Λίγο Βουδιστικά θα το προσέγγιζα.

Τι μπορεί εσένα να σε εμπνεύσει και εμάς να μας εκπλήξει;

Η πηγή έμπνευσης μου γενικά είναι πολύ καθημερινά και βιωματικά συναισθήματα. Ίσως είναι ο τρόπος αυτός που την προσεγγίζεις, που σε αφήνει έκπληκτο και εσένα πολλές φορές. Καθόμασταν σε ένα οικογενειακό τραπέζι κάποια στιγμή, και κάπως κάναμε πλάκα την Γιαγιά μου τη Ζωή, κι ο αδερφός μου, ο Νάσος, γύρισε και είπε «Βρήκατε τη Ζωή μικρή και την πειράζετε». Ολοι γέλασαν με το πειραχτικό σχόλιο, εγώ αμέσως τον κοίταξα και του είπα πως αυτό θα το γράψω σε ένα τραγούδι, αύριο κιόλας. Έτσι κι έγινε. Και είναι το δεύτερο κομμάτι που βγάζω τώρα, το «Αν εμένα πιστέψω». Μια Μπόσσα. Δεν ξέρω αν θα εκπλαγεί κανείς, πάντως έτσι έγινε.

Αν η ζωή σου ήταν ταξίδι, από ποιά σημεία του κόσμου και των βιωμάτων σου θα «περνούσαμε» για να φτάσουμε στον τελικό προορισμό;

Αυτήν την ερώτηση θα στην απαντήσω κάποια χρόνια αργότερα. Για την ώρα βρισκόμαστε στο terminal.

Σε έναν κόσμο όπου η τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει, τι είναι αυτό που θα σε έκανε να νιώθεις ολοκληρωμένος;

Η συνειδητοποίηση πως ούτε εμείς οι ίδιοι μπορούμε να υπάρξουμε έτσι.

Αν κάθε δουλειά σου ήταν μια πινελιά πάνω σε έναν λευκό καμβά, τι θα βλέπαμε αν κάναμε τώρα ένα βήμα πίσω για να κοιτάξουμε το δικό σου έργο;

Μια σουρεαλιστική μορφή ελπίδας, λύπης, απόγνωσης, ρομαντισμού που με κάποιο τρόπο να θυμίζει τους εαυτούς σας.

Ιάσονα, σε ευχαριστούμε πολύ που είσαι κομμάτι του SINON. Δεν ξέρουμε κι εμείς πως θα είναι αυτός ο καμβάς, με τις δικιές σου πινελιές, αλλά ξέρουμε, πως υπάρχει, κι ό, τι υπάρχει μια φορά, θα μας συνοδεύει πάντα…

Φωτογραφίες: Μαίρη Λεονάρδου (Official Photographer of SINON)