«Νίκο, προσπάθησα να γράψω μια εισαγωγή για εσένα, αλλά δεν μπορούσα να εκφράσω σε λίγες μόνο λέξεις τι άτομο, τι ηθοποιός και τι ταλέντο είσαι.»
Αυτό θα απαντήσω στον Νίκο Μανωλά αν με ρωτήσει που «πήγε» η εισαγωγή που γράφω σε όλες τις συνεντεύξεις.
Κι αν κάποιος διαβάσει τις απαντήσεις του στο ερωτηματολόγιο του SINON, θα καταλάβει ακριβώς …
Αν η τέχνη σου μπορούσε να «ψιθυρίσει» στον κόσμο μια βαθιά κρυμμένη μέσα σου αλήθεια, ποια θα ήταν αυτή;
Ότι δεν θα έρθει ποτέ μόνη της αυτή “η κατάλληλη στιγμή” για κατι. Αν σε ενδιαφέρει ,το τολμάς.
Ποιός «κανόνας» μπορεί να δημιουργήθηκε για να σε περιορίζει;
Συνήθως δεν με περιορίζουν οι «κανόνες» που έρχονται απ’ έξω — αυτοί υπάρχουν, ναι, αλλά είναι δουλειά μου να τους σπάω. Αυτό που με περιορίζει περισσότερο είναι όταν πάω να μπω εγώ ο ίδιος σε κουτάκια και θέτω δικούς μου κανόνες. Αυτοί είναι οι χειρότεροι κανόνες. Γιατί δεν τους βλέπεις και τους κουβαλάς παντού.
Εγκλωβίζεσαι για την υπόλοιπη ζωή σου μέσα σε μια συνεχόμενη σκηνή από ταινία/θεατρικό έργο. Ποιά είναι αυτή;
Αν ήταν να μείνω κάπου θα ήταν σε μια σκηνή από το Before Sunset, κάπου που λέγονται τα πράγματα όπως είναι χωρίς στόλισμα…
Ποιά ερώτηση φοβάσαι να κάνεις στον εαυτό σου γιατί η απάντηση της ίσως να σε αλλάξει μια για πάντα ως καλλιτέχνη;
Μήπως βολεύομαι τελικά στο να μένω σε πράγματα «ασφαλή», ενώ γύρω συμβαίνουν όλα αυτά που με καίνε και με αφορούν; Μήπως αποφεύγω να φωνάξω όταν πρέπει, γιατί φοβάμαι να χάσω κάτι;
Χτίζεις το κοινό σου ή το κοινό χτίζει εσένα;
Νομίζω είναι λίγο σαν τις φιλίες. Δεν τις “χτίζεις” με σχέδιο. Κάνεις κάτι που έχεις ανάγκη να πεις, το αφήνεις να ταξιδέψει… κι αν κάποιος εκεί έξω το νιώσει, κάτι ξεκινάει. Δεν πιστεύω σε κοινά με “στόχο”. Πιστεύω στους ανθρώπους που συντονίζονται, χωρίς να το έχουν προσχεδιάσει.
Μπορείς να κατοικήσεις στο μυαλό μιας προσωπικότητας (dead or alive) για 24 ώρες. Ποια προσωπικότητα θα ήταν ικανή μέσα σε αυτό το διάστημα να αλλάξει την οπτική σου για την κοινωνία που ζεις;
Θα ‘μπαινα στο κεφάλι του Kendrick Lamar. Εχει έναν τρόπο να βλέπει τον κόσμο και να τον ξεγυμνώνει χωρίς να τον ξεφτιλίζει. Παρατηρεί, κόβει, ραπάρει, κι όλα έχουν μια ακρίβεια χειρουργική. Πιστεύω αν ζούσα για 24 ώρες όπως εκείνος, θα καταλάβαινα πώς γίνεται να είσαι πολιτικός χωρίς να είσαι πολιτικάντης. Και καλλιτέχνης χωρίς να ξεχνάς ποιος ήσουν πριν γίνεις “κάποιος”. Αυτό με αφορά.
Τι μπορεί εσένα να σε εμπνεύσει και εμάς να μας εκπλήξει;
Δεν ξέρω πλέον τι μπορεί να εκπλήξει τον κόσμο
Εμένα πάντως η αντοχή των άλλων. Αυτοί οι τύποι που συνεχίζουν ακόμα κι όταν δεν τους βλέπει κανείς.
Αν η ζωή σου ήταν ταξίδι, από ποιά σημεία του κόσμου και των βιωμάτων σου θα «περνούσαμε» για να φτάσουμε στον τελικό προορισμό;
Δεν πας και πολύ μακριά από την Τούμπα στην Κύπρο και από την Κύπρο στην Αθήνα και μέχρι εκεί…Ως τώρα..
Τώρα το τι γίνεται μέσα μου είναι ένα εφηβικό ζήτημα ακόμη το οποίο απολαμβάνω να εξελίσσω.
Σε έναν κόσμο όπου η τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει, τι είναι αυτό που θα σε έκανε να νιώθεις ολοκληρωμένος;
Οι ανθρώπινες σχέσεις.
Και τα καλά και τα άσχημα.
Αν κάθε δουλειά σου ήταν μια πινελιά πάνω σε έναν λευκό καμβά, τι θα βλέπαμε αν κάναμε τώρα ένα βήμα πίσω για να κοιτάξουμε το δικό σου έργο;
Θα βλέπαμε κάτι σε Λούτσιο Φοντάνα.
Σχισμές.
Έναν χώρο για κάτι καινούργιο.
Official Photographer of SINON: Mairy Leonardou
SINON 