Η Γιούλη Γεωργακοπούλου, μπορεί να πρωταγωνιστεί στην τηλεοπτική σειρά του ALPHA, “Άγιος Έρωτας”, αλλά εμείς βρίσκουμε “άγιες” τις απαντήσεις της.
Γιούλη, νομίζουμε πως το ερωτηματολόγιο του SINON, φτιάχτηκε για άτομα σαν εσένα…
Αν η τέχνη σου μπορούσε να «ψιθυρίσει» στον κόσμο μια βαθιά κρυμμένη μέσα σου αλήθεια, ποια θα ήταν αυτή;
Την πεποίθησή μου ότι “η ισχύς εν τη ενώσει”.
Ποιός «κανόνας» μπορεί να δημιουργήθηκε για να σε περιορίζει;
Να μην γελάμε στο γύρισμα.
Εγκλωβίζεσαι για την υπόλοιπη ζωή σου μέσα σε μια συνεχόμενη σκηνή από ταινία/θεατρικό έργο. Ποιά είναι αυτή;
Θα έλεγα τις ψευδαισθήσεις του Βιριπάγιεφ. Το λατρεύω αυτό το έργο. Να εκφράζω συνέχεια πόσο αγαπώ τον άλλον.
Ποιά ερώτηση φοβάσαι να κάνεις στον εαυτό σου γιατί η απάντηση της ίσως να σε αλλάξει μια για πάντα ως καλλιτέχνη;
“Πως νιώθεις που η πολιτεία εστιάζει μόνο στο χρήμα και όχι στην κοινωνία; “
Χτίζεις το κοινό σου ή το κοινό χτίζει εσένα;
Πολύ ωραία ερώτηση. Εδώ στην Ελλάδα θεωρώ ότι το κοινό χτίζει εσένα, καθώς οι δουλειές που υπάρχουν στον χώρο του θεάτρου και της τηλεόρασης, τις περισσότερες φορές έχουν σκοπό να προσελκύσουν όσο το δυνατόν πιο πολύ κόσμο γίνεται. Άρα οι προτιμήσεις του κοινού “χτίζουν” το βιογραφικό σου, τις δουλειές που συμμετέχεις, ακόμα κι αν θα έχεις δουλειά την επόμενη σεζόν. Υπάρχουν όμως μερικοί συνάδελφοι που ο τρόπος που επικοινωνούν, η “αλήθεια” που μεταδίδουν μέσα από κάθε έργο, είναι τόσο ισχυρή, τόσο μοναδική και ξεχωριστή που δεν γίνεται να μην γίνει άξιο προσοχής και να μην “χτίσει” το δικό της κοινό.
Μπορείς να κατοικήσεις στο μυαλό μιας προσωπικότητας (dead or alive) για 24 ώρες. Ποια προσωπικότητα θα ήταν ικανή μέσα σε αυτό το διάστημα να αλλάξει την οπτική σου για την κοινωνία που ζεις;
Θα έλεγα τον Picasso, την στιγμή που ολοκλήρωνε την Guernica. Νιώθω ότι θα άλλαζε ολοκληρωτικά την οπτική μου για την κοινωνία που ζω.
Τι μπορεί εσένα να σε εμπνεύσει και εμάς να μας εκπλήξει;
Με εμπνέουν πολύ οι άνθρωποι. Είναι πολύ γενικό αυτό που λέω, το ξέρω. Παρατηρώ συνέχεια τις αντιδράσεις τους, τις εκφράσεις τους, τις σκέψεις τους, την αντίστασή τους σε μερικές καταστάσεις που τους δυσκολεύουν. Ενθουσιάζομαι. Πολλές φορές, μπορεί να γελάσω μόνη μου σε έναν χώρο επειδή παρατήρησα κάτι σε κάποιον, όπως μια καθαρή σκέψη που είχε και αποτυπώθηκε μεμιάς στο πρόσωπο του.
Αν η ζωή σου ήταν ταξίδι, από ποιά σημεία του κόσμου και των βιωμάτων σου θα «περνούσαμε» για να φτάσουμε στον τελικό προορισμό;
Σίγουρα, από τις σκανταλιές που κάναμε με τον αδερφό μου, όταν ήμασταν μικρά. Μετά, στην πρώτη μέρα που πήγα στην θεατρική ομάδα του σχολείου όταν ήμουν 6 χρονών. Ύστερα, στην πρώτη παράσταση της θεατρικής ομάδας που είχα πει τότε ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός. Στον θάνατο του πατέρα μου, στα 15 μου. Μετά στις πανελλήνιες και όταν πέρασα στην δραματική σχολή και στην πρώτη μου δουλειά, το 2021. Ωστόσο, θα εστίαζα κυρίως στην οικογένεια μου και στις φιλίες μου στα σχολικά χρόνια που με διαμόρφωσαν με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο για το πώς είμαι τώρα.
Σε έναν κόσμο όπου η τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει, τι είναι αυτό που θα σε έκανε να νιώθεις ολοκληρωμένος;
Θα ήθελα να γίνω κοινωνική λειτουργός, να βοηθάω εμπράκτως ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια (σε μονάδες κακοποίησης, ενδοοικογενειακής βίας, κλπ.), να νιώθω ότι συνεισφέρω άμεσα στην βελτίωση ζωής των ανθρώπων.
Αν κάθε δουλειά σου ήταν μια πινελιά πάνω σε έναν λευκό καμβά, τι θα βλέπαμε αν κάναμε τώρα ένα βήμα πίσω για να κοιτάξουμε το δικό σου έργο;
Σοκολάτες, ποδήλατα, κλάματα, αγκαλιές, φιλιά και πολλά χαμόγελα!
Official Photographer of SINON: Mairy Leonardou
SINON 