SINON

Από την τηλεόραση, μέχρι το θέατρο, κι από τη θάλασσα, έως τη Χώρα του Ποτέ, η ηθοποιός Ειρήνη Λαφαζάνη, απαντάει στο ερωτηματολόγιο του Sinon.

Αν η τέχνη σου μπορούσε να «ψιθυρίσει» στον κόσμο μια βαθιά κρυμμένη μέσα σου αλήθεια, ποια θα ήταν αυτή;

Ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι, ότι κανείς δεν έχει τους ίδιους χρόνους με τον διπλανό του και ότι όλοι αξίζουμε την αγάπη του εαυτού μας και των άλλων.

Ποιός «κανόνας» μπορεί να δημιουργήθηκε για να σε περιορίζει;

Με περιορίζουν οι παλιές αντιλήψεις και τα στερεότυπα που περνάνε από γενιά σε γενιά και φυτρώνουν στο κεφάλι μας ως κανόνες. Νομίζω πως εμείς οι ίδιοι σε συνθήκες περιορίζουμε τον εαυτό μας βάση αντιλήψεων ξένων, και εμποδίζουμε τον εαυτό μας να προχωρήσει.

Εγκλωβίζεσαι για την υπόλοιπη ζωή σου μέσα σε μια συνεχόμενη σκηνή από ταινία/θεατρικό έργο. Ποιά είναι αυτή;

Φυσικά με μεγάλη μου χαρά θα εγκλωβιζόμουν στη στιγμή που ο Πίτερ Παν με τη Γουέντι και τα αδέρφια της πετάνε για τη χώρα του Ποτέ.

Ποιά ερώτηση φοβάσαι να κάνεις στον εαυτό σου γιατί η απάντηση της ίσως να σε αλλάξει μια για πάντα ως καλλιτέχνη;

Νομίζω πως η πιο τρομακτική για εμένα ερώτηση είναι το “για ποιο λόγο πραγματικά κάνεις το οτιδήποτε;”. Μια ειλικρινής απάντηση σε αυτό το ερώτημα μπορεί να σου ξεκλειδώσει στοιχεία του εαυτού σου που μπορεί να μην είσαι έτοιμ@ να δεις και φυσικά να αντιμετωπίσεις. Σε πολλές περιπτώσεις οι αλλαγές είναι δύσκολες και επίπονες.

Χτίζεις το κοινό σου ή το κοινό χτίζει εσένα;

Νομίζω πως η σχέση κοινού-δημιουργού είναι αλληλεξαρτώμενη γιατί κανένας δεν υπάρχει χωρίς τον άλλο. Ένας δημιουργός οφείλει να σέβεται το κοινό του, χωρίς να μπαίνει στη διαδικασία να το υπηρετεί. Εγώ αντιλαμβάνομαι την τέχνη ως μια μορφή ανοιχτού διαλόγου με το κοινό, που δεν χωράει η μη εποικοδομητική κριτική και δεν μπορούμε να μιλάμε με όρους χτισίματος.

Μπορείς να κατοικήσεις στο μυαλό μιας προσωπικότητας (dead or alive) για 24 ώρες. Ποια προσωπικότητα θα ήταν ικανή μέσα σε αυτό το διάστημα να αλλάξει την οπτική σου για την κοινωνία που ζεις;

Σίγουρα αυτή η προσωπικότητα θα ήταν ο Dali, η σχέση του με το χρόνο, η ευαισθησία που είχε και το πώς αντιλαμβανόταν την ύπαρξη είναι κάτι που ακόμα προσπαθώ, αλλά δεν νομίζω ότι θα καταφέρω να συλλάβω.

Τι μπορεί εσένα να σε εμπνεύσει και εμάς να μας εκπλήξει;

Με εμπνέουν συνεχώς οι φίλοι μου, η οικογένειά μου, όλοι οι δικοί μου άνθρωποι που με ανέχονται και περνάμε μαζί ό,τι σημαίνει ζωή.

Αν η ζωή σου ήταν ταξίδι, από ποιά σημεία του κόσμου και των βιωμάτων σου θα «περνούσαμε» για να φτάσουμε στον τελικό προορισμό;

Πρώτα απ’ όλα από τα παιδικά μου χρόνια που έπαιζα χωρίς σταματημό, ύστερα από την εφηβεία μου με τις θεατρικές ομάδες που λάτρευα, από τη δραματική σχολή και τις δουλειές που ήρθαν, για να φτάσουμε σήμερα, και να καταλάβω ότι έχω ακόμα τις ίδιες αγωνίες που είχα μικρή, αλλά και τους ίδιους φίλους.

Σε έναν κόσμο όπου η τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει, τι είναι αυτό που θα σε έκανε να νιώθεις ολοκληρωμένος;

Αβέβαιη ότι σ’ αυτή τη περίπτωση θα μπορούσε κάτι να με κάνει να αισθανθώ ολοκληρωμένη, θα απαντούσα το τρέξιμο ή το κολύμπι στη θάλασσα χειμώνα-καλοκαίρι.

Αν κάθε δουλειά σου ήταν μια πινελιά πάνω σε έναν λευκό καμβά, τι θα βλέπαμε αν κάναμε τώρα ένα βήμα πίσω για να κοιτάξουμε το δικό σου έργο;

Θα βλέπαμε κάτι ανολοκλήρωτο και μπερδεμένο, σαν ένα έργο του Τζάκσον Πόλοκ σε πρώιμο στάδιο.

Official Photographer of Sinon: Mairy Leonardou