otherwise, in a different way

The Flavor Within: Καλλιόπη Μπεζαντέ


Η σειρά συνεντεύξεων “The Flavor Within” έχει στόχο να φωτίσει τον εσωτερικό κόσμο των δημιουργών μέσα από τη γαστρονομία. Δεν πρόκειται για μια τυπική συνέντευξη. Είναι περισσότερο μια ήσυχη, συναισθηματική κουβέντα — για τη μνήμη, το συναίσθημα, και τη δημιουργία.

Σήμερα στο SINON έρχεται η Καλλιόπη Μπεζαντέ για να μας δώσει τις απαντήσεις της σε όλα όσα σκεφτόμαστε σχετικά με τη γεύση και το συναίσθημα.

Ποιο είναι το πρώτο φαγητό που σε έκανε να καταλάβεις τη δύναμη της γεύσης; Ήταν μια στιγμή αποκάλυψης ή απλώς ένα γεύμα που ένιωσες πως σε άλλαξε;

Γυρνώντας πίσω τον χρόνο στο πρώτο μου φαγητό που δημιούργησα αυτό δεν είναι άλλο από μια λαχταριστή & πλούσια κοτόπιτα! Θυμάμαι την λαχτάρα που είχα τόσο να την δοκιμάσω ως προς την γεύση αλλά και την αναμονή μπροστά στον φούρνο όσο την έβλεπα να φουσκώνει και να παίρνει ένα όμορφο ιδιαίτερο χρυσαφένιο χρώμα! Τότε σε αυτή την ηλικία των 9 ετών κατάλαβα πως γεννήθηκα για αυτόν τον σκοπό και δεν είναι άλλος από την μαγειρική! 

Ποια μουσική παίζει μέσα σου (ή στην κουζίνα σου) όταν δημιουργείς; 

Την ώρα που μπαίνω μέσα στην επαγγελματική κουζίνα ή ακόμη και στου σπιτιού μου θέλω να επικρατεί ησυχία προκειμένου να συντονίσω τις σκέψεις μου και την ομάδα μου. Μόλις όμως όλα πάρουν τον δρόμο τους και βγαίνει η δουλειά τότε μου αρέσει να χαλαρώνω. Η μουσική με βοηθάει αρκετά βέβαια, και δεν κρύβω την αδυναμία μου στην ελληνική λαϊκή μουσική καθώς αγαπημένος μου τραγουδιστής είναι ο Νίκος Βέρτης. 

Αν η κουζίνα σου ήταν ένας τρόπος να εξωτερικεύσεις τα συναισθήματά σου, τι θα αποκάλυπτε για εσένα;

Αν κάποιος με παρατήσει το πώς λειτουργώ μέσα στην κουζίνα σίγουρα θα καταλάβει την πειθαρχία και τον σεβασμό απέναντι στις πρώτες ύλες καθώς και στους συναδέλφους μου. Φράσεις αυτών με χαρακτηρίζουν ως ” σκυλί του πολέμου” , “ήρεμη δύναμη”

Υπάρχει κάτι που νιώθεις έντονα τον τελευταίο καιρό — μια σκέψη, μια ανησυχία, μια επιθυμία — που θα μπορούσε να πάρει τη μορφή ενός πιάτου 

Τα συναισθήματα ποικίλουν αυτή την περίοδο καθώς τόσο στην χώρα μας όσο και στον υπόλοιπο κόσμο βιώνουμε καθημερινά δύσκολες καταστάσεις. Ο φόβος για το αύριο σε συνδυασμό με τις δυσκολίες και τα άγχη της καθημερινότητας δεν βοηθούν στην ονειροπόλα ζωή που είχα πριν την ενηλικίωση μου! Τα συναισθήματα αυτά αν ήταν πιάτο θα ήταν σίγουρα ένα γλυκόπικρο επιδόρπιο με μια mousse bitter chocolate, κόκκινα φρούτα στημένα πάνω σε μια αυγοφετα τσουρεκιού.

Φαντάσου ότι σερβίρεις ένα πιάτο σε κάποιον που θέλει να σε γνωρίσει για πρώτη φορά – τι επίγευση θα μας άφηνε η δική σου προσωπικότητα;  

Αν κάποιος ήθελε να με γνωρίσει μόνο από ένα δικό μου δημιουργικό πιάτο αυτό θα ήταν σίγουρα εμπνευσμένο από την παιδική μου ηλικία και εκείνα τα καλοκαίρια στην Νάξο στην αυλή της γιαγιάς μου.
Ενα λευκό βαθύ πιάτο όπου στον πάτο θα κοσμούσαν φρέσκιες πατάτες τηγανητές σε ελαιόλαδο με μπόλικη  τριμμένη γραβιερά όπου θα περιχύνεται με μια πλούσια από μυρωδικά κόκκινη γλυκιά σάλτσα ντομάτας και φυσικά στην κορυφή θα υπήρχαν στολισμένα 2 μελάτα αυγά τηγανητά. Α! Και μην ξεχάσω το ζεστό προζυμένιο ψωμί από τον φούρνο του χωριού! Εν κατακλείδι η επίγευση που θα άφηνε θα ήταν ανάμνηση – τηγάνι – παράδοση – νοσταλγία.