Η σειρά συνεντεύξεων “The Flavor Within” έχει στόχο να φωτίσει τον εσωτερικό κόσμο των δημιουργών μέσα από τη γαστρονομία. Δεν πρόκειται για μια τυπική συνέντευξη. Είναι περισσότερο μια ήσυχη, συναισθηματική κουβέντα — για τη μνήμη, το συναίσθημα, και τη δημιουργία.
Σήμερα στο SINON έρχεται ο Γρηγόρης Γιαννόπουλος για να μας δώσει τις απαντήσεις του σε όλα όσα σκεφτόμαστε σχετικά με τη γεύση και το συναίσθημα.
Ποιο είναι το πρώτο φαγητό που σε έκανε να καταλάβεις τη δύναμη της γεύσης; Ήταν μια στιγμή αποκάλυψης ή απλώς ένα γεύμα που ένιωσες πως σε άλλαξε;
Ήταν απλά μια σάλτσα ντομάτας – τίποτα το περίπλοκο , μια απλή σάλτσα που έβραζε για ώρες στο σπίτι της Γιαγιάς μου στην Αρχαία Ολυμπία. Η μυρωδιά του βασιλικού και της ντομάτας που είχε ωριμάσει στο περιβόλι του παππού μου. Ήμουν παιδί αλλά θυμάμαι εκείνη την στιγμή σαν να κατάλαβα ότι το φαγητό δεν είναι απλά μια γεύση είναι ανάμνηση, αγάπη, οι ρίζες μας. Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι η γεύση μπορεί να συγκινήσει.
Ποια μουσική παίζει μέσα σου (ή στην κουζίνα σου) όταν δημιουργείς; Μπορείς να μοιραστείς 2–3 τραγούδια που σε εκφράζουν ή σε βάζουν στη ροή σου.
Η μουσική είναι η «mise en place ‘ της ψυχής μου. Οταν μπαίνω στην ροή θέλω ρυθμό και βάθος. Κάποιες φορές ακούω κάτι που σε παρασύρει χωρίς να σου αποσπά την προσοχή.
•Massive Attack – Teardrop: με κρατάει γειωμένο αλλά και ονειρικό.
•Nils Frahm – Says: όταν θέλω να μπω σε πιο «συναισθηματικό» mode.
•LCD Soundsystem – Someone Great: γιατί η μαγειρική είναι και απώλεια και δημιουργία.
Αν η κουζίνα σου ήταν ένας τρόπος να εξωτερικεύσεις τα συναισθήματά σου, τι θα αποκάλυπτε για εσένα;
Θα έλεγε πως είμαι άνθρωπος που δουλεύει με αντίθεση. Θέλω το βαθύ με το ανάλαφρο, το έντονο με το ήσυχο, το comfort με τη φαντασία. Δεν είμαι απόλυτος — πιστεύω στην ισορροπία. Μπορεί να είμαι λίγο control freak στην τεχνική, αλλά αφήνω χώρο στο υλικό να πει τη δική του ιστορία.
Υπάρχει κάτι που νιώθεις έντονα τον τελευταίο καιρό — μια σκέψη, μια ανησυχία, μια επιθυμία — που θα μπορούσε να πάρει τη μορφή ενός πιάτου;
Ναι — το πιάτο θα ήταν κάτι “ανολοκλήρωτο”. Ίσως μια σούπα με έντονο ζωμό, αλλά με ένα στοιχείο στο πλάι που χρειάζεται να προστεθεί τελευταία στιγμή. Θέλω να αφήνω χώρο στη ζωή — και στη μαγειρική — για αλλαγή. Γιατί πολλές φορές δεν μας λείπει το φαγητό. Μας λείπει το περιθώριο να εξελιχθούμε χωρίς να έχουμε «δέσει» ακόμα το αποτέλεσμα.
Φαντάσου ότι σερβίρεις ένα πιάτο σε κάποιον που θέλει να σε γνωρίσει για πρώτη φορά – τι επίγευση θα μας άφηνε η δική σου προσωπικότητα;
Ίσως κάτι με οξύτητα, με ένταση, αλλά και μια ηρεμία στο τελείωμα. Κάτι που δεν κάνει κραυγαλέα είσοδο, αλλά αφήνει εντύπωση όταν έχεις τελειώσει. Θα ήθελα να φύγεις από το τραπέζι με ένα χαμόγελο και μια μικρή σκέψη: «Αυτό ήταν διαφορετικό… και αληθινό».
Εμείς “φεύγουμε” από τη συνέντευξη, με την ίδια ακριβώς σκέψη. Αυτό ήταν διαφορετικό… και αληθινό.
SINON 