SINON

Ακόμα κι αν δεν παρακολουθούσες τη “Γη της Ελιάς”, σίγουρα έχεις δει τουλάχιστον 1 επεισόδιο της σειράς όλα αυτά τα χρόνια που προβάλλεται στο MEGA. Θα είσαι τυχερ@ αν σε αυτό το επεισόδιο έπαιζε η Ζωή, και θα σου εξηγήσω γιατί. Η Ζωή Γεράζη ήταν η “Ειρήνη”, που πιο πολύ με “Πόλεμο” έμοιαζε. Στην πραγματικότητα είναι από εκείνους τους ανθρώπους που αναρωτιέσαι πως μια τόσο γλυκιά παρουσία μπορεί να σε εκνευρίζει μέσα από μόνο 1 ρόλο της.

Και όπως έχουμε πει πολλές φορές, στο SINON, θέλουμε να λέμε μόνο αλήθειες. Και η αλήθεια μας είναι ότι η Ζωή ήταν από τα πρώτα άτομα που αγκάλιασαν το SINON, και που θέλαμε να μας “μιλήσει”. Πέρασαν αρκετοί μήνες, και ήρθε το καλοκαίρι για να της πούμε να απαντήσει στο ερωτηματολόγιο του SINON. Αλλά υπήρχε λόγος τελικά. Ζωή, είσαι το καλοκαίρι.

Αν η τέχνη σου μπορούσε να «ψιθυρίσει» στον κόσμο μια βαθιά κρυμμένη μέσα σου αλήθεια, ποια θα ήταν αυτή;

Θα ήταν να μάθουμε νέους τρόπους να ονειρευόμαστε, να ξεφύγουμε από τα γραφικά και καθημερινά. Να σπάσουμε κάθε τι κατεστημένο. Να είμαστε ελεύθεροι να δημιουργήσουμε την εξαίρεση του κανόνα με επίγνωση.

Ποιός «κανόνας» μπορεί να δημιουργήθηκε για να σε περιορίζει;

Λυπάμαι που το λέω, αλλά ο φόβος του να είσαι μόνος. Μεγαλώνοντας δυστυχώς αποκτάμε την πεποίθηση πως αν είμαστε μόνοι μας δεν θα τα καταφέρουμε δεν θα μπορέσουμε να ζήσουμε “όπως πρέπει” και συχνά άνθρωποι καταλήγουν να βρίσκονται με άτομα που δεν θέλουν για να μην νιώθουν μόνοι και αυτό εν τέλη τους κάνει πιο αδύναμους ενώ αποζητάνε μια στήριξη για να δυναμώσουν. Ξεχνάμε όμως ότι πολλά πράγματα που έχει καταφέρει ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά τα έκανε μόνος του και θα έπρεπε να επιβραβεύει τον εαυτό του αρχικά, να μην περιμένει από δεύτερα πρόσωπα.

Εγκλωβίζεσαι για την υπόλοιπη ζωή σου μέσα σε μια συνεχόμενη σκηνή από ταινία/θεατρικό έργο. Ποιά είναι αυτή;

Μπορώ να πω με σιγουριά πως θα ήταν από το Moulin Rouge! Η σκηνή θα μπορούσε να ήταν, αν και θα ήθελα να είμαι εγκλωβισμένη σε όλη την ταινία, η στιγμή που η Σατίν με τον Κρίστιαν τραγουδάνε ένα medley ρομαντικών/ερωτικών τραγουδιών πάνω σε ένα γιγάντιο άγαλμα ενός ελέφαντα κάτω από τον νυχτερινό ουρανό με την πανσέληνο.

Ποιά ερώτηση φοβάσαι να κάνεις στον εαυτό σου γιατί η απάντηση της ίσως να σε αλλάξει μια για πάντα ως καλλιτέχνη;

Μου αρέσει αυτή η ερώτηση γιατί είναι άκρως δύσκολη. (χαχαχα) H αλήθεια όμως είναι ότι δεν φοβάμαι να μου μιλάω για το οτιδήποτε, να σκέφτομαι στα άκρα, να αφήνω να μου περνάνε διάφορες ιδέες που θα με αλλάξουν. Οι σκέψεις είναι τόσο δικές μας, τόσο προσωπικές βαθιά μέσα μας, που κανένας δεν μπορεί να εισβάλει σε αυτές, όμως θεωρώ ότι δεν είμαστε οι σκέψεις μας. Υπάρχει μια μεγάλη κλωστή ανάμεσα στην σκέψη ως την πράξη και στο τέλος της ημέρας οι πράξεις μας κάνουν αυτό που είμαστε.

Χτίζεις το κοινό σου ή το κοινό χτίζει εσένα;

Η σχέση καλλιτέχνη με θεατή είναι αμοιβαία πιστεύω, με την κάθε σου δουλειά που έχει κομμάτι της δική σου προσωπικότητας και αντίληψης χτίζεις να ένα συγκεκριμένο κοινό λόγω αισθητικής. Η τέχνη βέβαια είναι ανοιχτή σε όλους, καλό θα ήταν να είναι αποδεκτή και ας μην είναι αρεστή από τους πάντες. Ένας καλλιτέχνης θα μπορούσε να χτιστεί από το κοινό του αλλά σίγουρα δεν είναι μόνο αυτό.

Μπορείς να κατοικήσεις στο μυαλό μιας προσωπικότητας (dead or alive) για 24 ώρες. Ποια προσωπικότητα θα ήταν ικανή μέσα σε αυτό το διάστημα να αλλάξει την οπτική σου για την κοινωνία που ζεις;

Στου Κρίστοφ Κιεσλόφσκι, ειδικά το πρώτο 24ωρο που δημιουργούσε την ‘Κόκκινη’.

Τι μπορεί εσένα να σε εμπνεύσει και εμάς να μας εκπλήξει;

Μπορούν να με εμπνεύσουν πολλά πράγματα άσχετα μεταξύ τους. “Ασήμαντα” ή και περίεργα θα έλεγε κανείς. Συνήθως με εμπνέει ένας στοίχος ή και ένας τοίχος ή μια εικόνα στον δρόμο, μια λέξη που θα ακούσω από έναν άγνωστο, μια παλιά φωτογραφία. Την τελευταία φορά εμπνεύστηκα από ένα αντικείμενο στην κουζίνα μου. Δεν ξέρω τι θα σας εκπλήξει, πλέον καθημερινά γίνονται πράγματα τόσο άσχημα και επειδή κακώς τα συνηθίσαμε δεν μας προκαλούν κάτι, ενώ όταν γίνεται κάτι όμορφο, που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο και θα χρησιμοποιήσω την λέξη δεδομένο, αν και δεν μου αρέσει, παθαίνουμε ένα είδος σοκ επειδή είναι σαν να αποδεχτήκαμε την βρωμιά του κόσμου και τον βλέπουμε έτσι όπως είναι ενώ θα έπρεπε να αρχίζουμε όχι μόνο να τον βλέπουμε αλλά και να τον κάνουμε έτσι όπως θα έπρεπε αντικείμενα σωστά να είναι.

Αν η ζωή σου ήταν ταξίδι, από ποιά σημεία του κόσμου και των βιωμάτων σου θα «περνούσαμε» για να φτάσουμε στον τελικό προορισμό;

Ίσως να μην φτάσετε στον τελικό προορισμό γιατί για μένα δεν υπάρχει. Αυτό είναι και η μαγεία της υπόθεσης πάντα θα υπάρχει και κάτι καλύτερο ή κάτι ανώτερο ή κάτι άλλο παραπέρα. Δεν υπάρχει η κορυφή ή τέλος στο δικό μου κεφάλι. Υπάρχει εξέλιξη, προσπάθεια, όνειρα, ανάσα, γέλιο, ένταση, πάθος, τρέλα, μια συνεχής μάχη με τα διαλείμματα της ενίοτε, βαθιά συναισθήματα ψυχής, πείσμα, όρεξη, ελευθερία, ενέργεια, συχνές αλλαγές και το κυριότερο φαντασία και αλήθεια όσο και αν είναι τα δύο άκρα αυτές οι λέξεις έχουν την μεγαλύτερη σύνδεση επειδή ακριβώς είναι αντίθετες.

Σε έναν κόσμο όπου η τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει, τι είναι αυτό που θα σε έκανε να νιώθεις ολοκληρωμένος;

Δεν θα ήθελα να ζήσω σε αυτό τον κόσμο. Αλλά αν πρέπει να απαντήσω κάτι θα πω ο έρωτας.

Αν κάθε δουλειά σου ήταν μια πινελιά πάνω σε έναν λευκό καμβά, τι θα βλέπαμε αν κάναμε τώρα ένα βήμα πίσω για να κοιτάξουμε το δικό σου έργο;

Ένας ημιτελής πίνακας του Βίνσεντ βαν Γκογκ.

Official Photographer of Sinon: Mairy Leonardou