SINON

Μέχρι την Κυριακή που μας έρχεται μπορείς να δεις τον Χρήστο Διαμαντούδη στο θέατρο, με την παράσταση “Το Αγόρι με τις δυο καρδιές”… Αν όμως δεν προλαβαίνεις, μπορείς αντί να “βουτήξεις” στην τέχνη, να “βουτήξεις” μέσα στις απαντήσεις που μας έδωσε στο ερωτηματολόγιο του Sinon. Θα σου δώσουν κι αυτές την αίσθηση ότι περνάς τον χρόνο σου όμορφα, όπως και στο θέατρο.

Αν η τέχνη σου μπορούσε να «ψιθυρίσει» στον κόσμο μια βαθιά κρυμμένη μέσα σου αλήθεια, ποια θα ήταν αυτή;

“Η ανθρωπιά είναι κάτι που εκλείπει στις μέρες μας, οποτε ας προσπαθήσουμε να είμαστε όσο πιο καλοί και ευγενικοί μπορούμε, ο ένας στον άλλο.”

Ποιός «κανόνας» μπορεί να δημιουργήθηκε για να σε περιορίζει;

Ο κανόνας του να μην τρώω πολλά γλυκά και να μην πίνω πολλούς καφέδες!

Εγκλωβίζεσαι για την υπόλοιπη ζωή σου μέσα σε μια συνεχόμενη σκηνή από ταινία/θεατρικό έργο. Ποιά είναι αυτή;

Οποιαδήποτε σκηνή από τα «Φιλαράκια». Την οποία σειρά βλέπω ξανά αυτή την περίοδο για πολλοστή φορά, πραγματικά έχω χάσει το μέτρημα.

Ποιά ερώτηση φοβάσαι να κάνεις στον εαυτό σου γιατί η απάντηση της ίσως να σε αλλάξει μια για πάντα ως καλλιτέχνη;

“Θα αντέξεις;”

Χτίζεις το κοινό σου ή το κοινό χτίζει εσένα;

Νομίζω είναι μια αμφίδρομη σχέση. Και όπως σε κάθε σχέση, χρειάζονται δύο πόλοι. Για εμάς αν δεν υπάρχει ο πόλος του κοινού, δεν υπάρχουμε. Χρειαζόμαστε τουλάχιστον ένα ζευγάρι μάτια να μας βλέπει.

Μπορείς να κατοικήσεις στο μυαλό μιας προσωπικότητας (dead or alive) για 24 ώρες. Ποια προσωπικότητα θα ήταν ικανή μέσα σε αυτό το διάστημα να αλλάξει την οπτική σου για την κοινωνία που ζεις;

Δεν ξέρω αν, ειδικά αυτή την περίοδο, θα μπορούσε κάποια προσωπικότητα να μου αλλάξει την οπτική. Θα ήθελα όμως πολύ να έμπαινα στο μυαλό του Isaac Newton, ίσως είμαι και επηρεασμένος γιατί πρόσφατα είδα κάποια βίντεο που έδειχναν τι ανακαλύψεις έκανε και τι πρόσφερε στην ανθρωπότητα και στην επιστημονική κοινότητα, και θα ήθελα αυτή την σκέψη και αυτό το μυαλό να το εξερευνήσω. Μάλλον λίγο άκυρη η απάντηση αλλά ήταν ο πρώτος που μου ήρθε στο μυαλό.

Τι μπορεί εσένα να σε εμπνεύσει και εμάς να μας εκπλήξει;

Εμπνέομαι βλέποντας ανθρώπους όπου με την σκληρή δουλειά και το ταλέντο τους προσδίδουν ένα λιθαράκι ο καθένας στον τομέα του. Από σπουδαίους αθλητές, μέχρι επιστήμονες, και φυσικά καλλιτέχνες.

Αν η ζωή σου ήταν ταξίδι, από ποιά σημεία του κόσμου και των βιωμάτων σου θα «περνούσαμε» για να φτάσουμε στον τελικό προορισμό;

Θα ξεκινούσε από τις Συκιές στην Θεσσαλονίκη, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Μετά θα πηγαίναμε σε ατελείωτες προπονήσεις taekwondo, σε όμορφες στιγμές διασκέδασης με την οικογένεια μου και τους φίλους μου. Στην δραματική σχολή, σε όμορφα ταξίδια, στην μετακόμιση μου στην Αθήνα, για να φτάσουμε, χωρίς βέβαια να το ξέρω, κάπου στην φύση, σε μια όμορφη θέα, με καλή παρέα.

Σε έναν κόσμο όπου η τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει, τι είναι αυτό που θα σε έκανε να νιώθεις ολοκληρωμένος;

Δύσκολο. Νομίζω σε σχέση με τις τέχνες υπάρχει ένα μικρό παραθυράκι για τις πολεμικές τέχνες, οπότε νομίζω ότι εκεί θα έβρισκα ένα κομμάτι ολοκλήρωσης. Άλλωστε έχω ασχοληθεί με το taekwondo από τεσσάρων χρονών μέχρι τα δεκαεπτά μου και είναι ήδη ένα αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου. Αν δεν ισχύει το παραθυράκι, δεν ξέρω, ίσως κάτι που να είναι εκτός αστικού τοπίου.

Αν κάθε δουλειά σου ήταν μια πινελιά πάνω σε έναν λευκό καμβά, τι θα βλέπαμε αν κάναμε τώρα ένα βήμα πίσω για να κοιτάξουμε το δικό σου έργο;

Νομίζω δεν θα βλέπαμε ένα ολοκληρωμένο έργο, είναι νωρίς άλλωστε, πιστεύω ότι έχω πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μου. Ίσως όμως να βλέπαμε σιγά – σιγά ένα σκίτσο, ένα προσχέδιο, ενός τελικού έργου, ή νομίζω πιο σωστό είναι ότι θα βλέπαμε διάφορες χρωματιστές τελίτσες που σιγά σιγά θα αρχίσουν να ενώνονται για να δώσουν μια τελική ζωγραφιά.

Και εμείς θα δούμε τις διάφορες χρωματιστές τελίτσες του Χρήστου, από το παραθυράκι που θα τον αφήσει να έχει δίπλα του το taekwondo, σε περίπτωση που ζήσουμε σ’ έναν κόσμο δίχως … τέχνες.

Official Photographer of Sinon: Mairy Leonardou