SINON

Το podcast “Όλοι Έχουμε Από Μία”, ήρθε πριν λίγο καιρό στα ακουστικά μας, κι ενώ βρισκόμαστε στο 2025 όπου σε όποιο μέρος κι αν “σταθείς” θα βρεις ένα podcast, το συγκεκριμένο, ξεχωρίζει, για τις χαλαρές κουβέντες που κάνει με αγαπημένους ανθρώπους, και για την ελευθερία λόγου που τους δίνει.

Τα κορίτσια του podcast, η Νάντια Καφφετζή και η Θαλασσινή Βοσταντζόγλου, μοιράζονται εκτός από το μικρόφωνο, το ίδιο επάγγελμα, αυτό της υποκριτικής, αλλά και τη μοναδική τους φιλία.

Ξεχωριστά, αλλά πάντα μαζί, απάντησαν στο ερωτηματολόγιο του Sinon.

Αν το “Όλοι έχουμε από μια” μπορούσε να «ψιθυρίσει» στον κόσμο μια βαθιά κρυμμένη μέσα σας αλήθεια, ποια θα ήταν αυτή;

Ν. – Η συνάντηση ζωής με τη Θαλασσινή ήταν ένα από τα πιο όμορφα τυχαία της ζωής. Αυτό θα ήθελα να «ψιθυρίσει» η παρουσία μου εκεί στον κόσμο. Α, και να έχουν άποψη! Και να τη λέμε! Αυτά.

Θ. – Ότι άμα το μαζί είναι κοινός στόχος όλα γίνονται.

Ποιός «κανόνας» μπορεί να δημιουργήθηκε για να σας περιορίζει, και τι θα σήμαινε για την πορεία σας να τον παραβείτε τελείως;

Ν. – Ο κανόνας του να μην είμαι όσο αυθόρμητη θα ήθελα – ή πηγαία – στην πραγματικότητα. Αν τον είχα παραβεί ως τώρα νομίζω θα ήμουν εξαιρετικά viral λόγω των συνεπειών αυτού. (χαχαχα)

Θ. – Οτιδήποτε περιλαμβάνει το «πρέπει» με ζορίζει προσωπικά. Δεν αντιλαμβάνομαι το «με το ζόρι» σε καμία του μορφή. Προσπαθώ με πολύ κόπο να μπω σε αυτό χωρίς να αντιδρώ αλλά ακόμη μου φαίνεται δύσκολο, γιατί πιστεύω ότι πολλά από τα κοινωνικά πρέπει τα έχουμε δεχτεί χωρίς να σκεφτόμαστε αν είναι υγιή ή όχι. Το να παραβώ όλα αυτά στο μέλλον μόνο ελευθερία θα σήμαινε.

Εγκλωβίζεστε για την υπόλοιπη ζωή σας μέσα σε μια συνεχόμενη σκηνή από ταινία/θεατρικό έργο. Ποιά είναι αυτή;

Ν. – Αχ, θα κατηγορηθώ αλλά θα το πω. Τη σκηνή της Ρόουζ και του Τζακ στο αμάξι μέσα στον Τιτανικό.. Όλοι ξέρετε για ποια σκηνή μιλάω. Θεωρώ ότι ήταν ότι πιο κοντινό σε εφηβικό, ωραία τρελό, ερωτικό και παθιασμένο για ζωή ντουέτο- το οποίο πολύ επιζητώ στη ζωή μου.

Θ. – Πω πω, τι δύσκολο. Καμία από τις αγαπημένες μου πιθανώς, γιατί είναι όλες θλιμμένες. Σε κάποια ρομαντική κομεντί. Μπορεί να τις σνομπάρω κατά καιρούς αλλά τι ευτυχία υπάρχει στο Γουντι Άλεν… Κάπου που τα πράγματα είναι ανάλαφρα.

Ποιά ερώτηση φοβάστε να κάνετε στον εαυτό σας γιατί η απάντηση της ίσως να σας αλλάξει μια για πάντα ως καλλιτέχνες;

Ν. – Πόσο αντέχει ο εγωισμός σου την απόρριψη;

Θ. – Για πόσο θα αντέχεις;

Χτίζετε το κοινό σας ή το κοινό χτίζει εσάς;

Ν. – Δεν είμαι καλή στους οικοδομικούς όρους. Νομίζω ότι προτιμώ το «γουστάρει να βλέπει τη φάτσα μου και να ακούει τη φωνή μου». Ή ακόμα καλύτερα και πιο εύστοχα: Ακουμπάει στην ενέργεια μου η ενέργεια του.

Θ. – Ένας μόνιμος συνεχής κύκλος. Με μόνη διαφορά ότι εμείς χωρίς κοινό δεν υπάρχουμε – το κοινό χωρίς εμάς υπάρχει και παρά υπάρχει.

Μπορείτε να κατοικήσετε στο μυαλό μιας προσωπικότητας (dead or alive) για 24 ώρες. Ποια προσωπικότητα θα ήταν ικανή μέσα σε αυτό το διάστημα να αλλάξει την οπτική σας για την κοινωνία που ζείτε;

Ν. – Διάβασα πρόσφατα για την ιστορία της Μαλάλα Γιουσαφζάι, η οποία μεγάλωσε στο Πακιστάν, όπου η εξτρεμιστική οργάνωση των Ταλιμπάν προσπαθούσε να απαγορεύσει στα κορίτσια να πηγαίνουν σχολείο. Σε ηλικία 15 ετών, της επιτέθηκαν και την πυροβόλησαν στο κεφάλι, επειδή είχε το θάρρος να μιλήσει ανοιχτά για το δικαίωμά της στη μόρφωση. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να φανταστώ τι σθένος χρειάζεται να αφιερώνεις όλη σου τη ζωή για το δίκαιο. Και εμπράκτως.

Θ. – Δεν θεωρώ ότι θα άλλαζε κάτι την οπτική μου για την κοινωνία αυτή τη στιγμή. Θα ήθελα όμως να έβλεπα τον κόσμο γενικότερα μέσα από τα μάτια του τώρα Άντονι Χόπκινς έχοντας διανύσει τέτοια πορεία και φιλοσοφώντας και χορεύοντας χωρίς απωθημένα.

Τι μπορεί εσάς να σας εμπνεύσει και εμάς να μας εκπλήξει;

Ν. – Μια ιστορία που θα κάτσουμε να ακούσουμε πραγματικά.

Θ. – Οι άνθρωποι που αγαπώ όταν κλαίνε. Είτε από χαρά, είτε από λύπη. Δεν ξέρω αν σας εκπλήσσει, αλλά νιώθω για εκείνα τα λεπτά έτοιμη να κανω για εκείνους ό,τι μπορώ, παραπάνω από ό,τι μπορώ. Μαθαίνεις πιστεύω καλύτερα τους ανθρώπους όταν σου φανερώνουν μια εύθραυστη πλευρά.

Αν η ζωή σας ήταν ταξίδι, από ποιά σημεία του κόσμου και των βιωμάτων σας θα «περνούσαμε» για να φτάσουμε στον τελικό προορισμό;

Ν. – Σίγουρα από το πέφτω και ξανασηκωνομαι στο repeat. Απλά όταν σηκωθώ ξανά, η συνέχεια επιφυλάσσει πολλά μαθήματα και γνώση.

Θ. – Θα ξεκινούσατε από ένα σπιτάκι στα Βριλήσσια, σε κάτι χειμώνες στα Εξάρχεια έξω από τη δραματική σχολή μου, και χειροκροτώντας σε πολλές υποκλίσεις σε θέατρα, θα περνούσατε από καλοκαίρια στο Μεταξοχώρι και ένα πανευτυχές καλοκαίρι στην Πάρο για να καταλήξουμε στο τέλος – χωρίς να το ξέρω, το μαντεύω κι ελπίζω – πάλι κάπου δίπλα στη θάλασσα.

Σε έναν κόσμο όπου η τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει, τι είναι αυτό που θα σας έκανε να νιώθετε ολοκληρωμένες;

Ν. – Δεν ανήκω σε μια τέτοια ζωή. Ίσως να μην ήμουν ύλη. (χαχαχα)

Θ. – Ειλικρινά, νομίζω οι άνθρωποι. Η εναλλακτική δουλειά μου θα ήταν μάλλον ψυχολόγος – κοινωνική λειτουργός- κάτι τέτοιο.

Αν το “Όλοι έχουμε από μια” ήταν μια πινελιά σ’ ένα λευκό καμβά, τι χρώμα θα είχε;

Ν. – Ένα γλυκό πορτοκαλί, αυτού του ηλιοβασιλέματος. Γιατί είμαστε γαμώτο μας πολύ ρομαντικές ψυχές.

Θ. – Μωβ γιατί αυτό επέλεξε η Νάντια για τα εξώφυλλα μας, και την λατρεύω.

Και εμείς λατρεύουμε εσάς. 

Δες όλα τα επεισόδια του Όλοι Έχουμε Από Μία εδώ.

Official Photographer of Sinon: Mairy Leonardou