Ὁ ἔρωτάς σου εἶναι σάν ἡλιοβασίλεμα˙
ὁ ἥλιος πέφτει στὰ νερά, ἔρχεται ἡ νύχτα.
Γι’ αὐτὸ θέλω νὰ σὲ ρουφήξω, νὰ σὲ καταπιῶ,
νὰ διαλυθῶ στην ἀμφιλύκη τοῦ κορμιοῦ σου,
ὅμως καὶ σὺ μὴ στέκεσαι σαν ἄγαλμα,
μὴ μοῦ μιλᾶς στον πληθυντικό,
τρύπησε τὸ μεδούλι μου ὅσο μπορεῖς,
στράγγιξε μές στὸ αἷμα μου τὴ μοναξιά σου.
Βρές τρόπους νὰ καθυστερήσουμε τὴ νύχτα.
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ἡλιοβασίλεμα (Ἀνυπεράσπιστος καημός, 1955-1970)
