SINON

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η ανάγνωση είναι ένα από τα πιο εποικοδομητικά μέσα ψυχαγωγίας. Μέσα από τα βιβλία, διευρύνουμε τις σκέψεις μας, κατανοούμε καλύτερα τους διαφορετικούς τρόπους που σκέφτεται κάθε άνθρωπος και γινόμαστε πιο ανοιχτοί σε διάλογο και συζήτηση.

Και στα δικά μας… τα βιβλία είναι ολόκληροι κόσμοι, που βρίσκουμε και χάνουμε τους εαυτούς μας. Αν η καθημερινότητα σε έχει απομακρύνει από τα βιβλία, τα παρακάτω quotes θα σου θυμίσουν γιατί τα έχει ανάγκη η ψυχή σου…

“Δεν υπάρχει πιο πιστός φίλος από ένα βιβλίο.” — Ernest Hemingway

“Αν διαβάζεις μόνο τα ίδια βιβλία που διαβάζουν όλοι, θα σκέφτεσαι και όπως όλοι.” — Haruki Murakami

“Ένα δωμάτιο χωρίς βιβλία είναι σαν ένα σώμα χωρίς ψυχή.” — Marcus Tullius Cicero

“Τα καλά βιβλία δεν μαρτυρούν όλα τα μυστικά τους μονομιάς.” — Stephen King

“Ο ύπνος είναι καλός και τα βιβλία καλύτερα.” — George R.R. Martin

“Με ελευθερία, βιβλία, λουλούδια και το φεγγάρι, ποιος θα μπορούσε να μην είναι χαρούμενος;” — Oscar Wilde

“Τα βιβλία δεν αλλάζουν τον άνθρωπο. Οι παράγραφοι μόνο, μερικές φορές κι οι προτάσεις.” — John Piper

“Μερικά βιβλία μοιάζουν με το κλειδί για τα άγνωστα δωμάτια του δικού μας κάστρου.” — Franz Kafka

“Μπορείς να βρεις τη μαγεία οπουδήποτε. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα βιβλίο.” — Dr. Seuss

Σκέφτεσαι ήδη το επόμενο βιβλίο που θα πιάσεις στα χέρια σου;

Οι εκδόσεις Διόπτρα, φέρνουν τα βιβλία που χρειάζεσαι. Με τις νέες κυκλοφορίες τους να είναι ήδη το απόλυτο talk of the town. 

Από το τοπικό στο παγκόσμιο

Οι συγγραφείς της ανθολογίας, νέοι άνθρωποι που ζουν το ελλαδικό ως μέρος του διεθνούς σκη­νικού, είναι χαρακτηριστικά δείγματα μιας ευρύτερης τάσης λογοτεχνών που δεν μένουν εγκλωβισμένοι στα εθνικά σύνορα, αλλά ανοίγονται πο­λιτισμικά και κοινωνικά στο παγκόσμιο στερέωμα. Ξεφεύγουν από την Αθήνα και κινούνται είτε προς την περιφέρεια της Ελλάδας είτε προς τις άλλες χώρες, όπου ενώνουν το ντόπιο με το ξένο, το τοπικό με το παγκοσμιοποιημένο, το ελληνικό με το οικουμενικό. Αυτή η glocalization, ο υβριδισμός πολιτισμών και νοοτροπιών, είναι ένα γόνιμο πεδίο για το διήγημα προκειμένου να ξαναδεί τη λογοτεχνία, την ελληνική ταυτότητα και τις διεθνείς προκλήσεις.

Χάρης Καλαϊτζίδης
Μαίρη Καλανδαρίδου
Τατιάνα Κίρχοφ
Χρίστος Κυθρεώτης
Κατερίνα Λάκκα
Μιχάλης Μαλανδράκης
Γιάννης Μπαλαμπανίδης
Ηλίας Μπιστολάς
Νικήτας Παπακώστας
Άκης Παπαντώνης
Κώστας Περούλης
Ελένη Στελλάτου

Με αυτό το βιβλίο εγκαινιάζουμε μια νέα σειρά ανθολογιών διηγημάτων, με τον γενικό τίτλο «Ιστορίες του 21ου αιώνα». Ιστορίες που θα προσπαθήσουν να ανιχνεύσουν σημεία ερμηνειών ενός κόσμου που μεταβάλλεται ραγδαία. Διηγήματα Ελλήνων δημιουργών που μέσα από τη λογοτεχνία κοιτούν την ύπαρξη, την αναδυόμενη ελληνική και παγκόσμια ταυτότητα και τις διεθνείς προκλήσεις.

Mind the gap

Μια γυναίκα-σκιά γίνεται θάλασσα που πνίγει τους θύτες της. Ένα χαρτάκι με το νούμερο 32 πέφτει στην άκρη κάποιου πεζοδρομίου. Κάποιος περπατάει δεκαπέντε χιλιόμετρα για να καταθέσει ένα δελτίο στο Στοίχημα, μια κίτρινη μπλούζα περιμένει υπομονετικά στη βιτρίνα κάποιου κλειστού καταστήματος και ένας έφηβος ερωτεύεται παράφορα έξι κρυστάλλινα ποτηράκια του λικέρ. Ένας συγγραφέας περνάει διά πυρός και σιδήρου προσπαθώντας να εκπονήσει το μνημειώδες έργο του. Οι ιστορίες των ηρώων αυτού του βιβλίου είναι κάθε άλλο παρά μεγαλειώδεις ή αξιοπρόσεκτες. Εκρηκτικά κωμικές ή βαθιά δραματικές, είναι τα τραγούδια εξουθενωμένων ψυχών, η εύθραυστη ισορροπία τους στο κάγκελο ενός μπαλκονιού και η χαμηλή τους πτήση πάνω από τα συντρίμμια.

Την ήξερε καλά αυτήν την μπλούζα. Ήταν η μπλούζα που χάζευε για μήνες στη βιτρίνα του καλύτερου μαγαζιού τότε, του «Κοσμοσπόρτ». Τα περισσότερα αγόρια στην τάξη την ήθελαν. Είχαν έρθει τα γενέθλιά του, και ο πατέρας του του είχε δώσει με ένα προσποιητά αδιάφορο χαμόγελο τη λευκή χάρτινη τσάντα. Την άνοιξε βιαστικά και είδε το ζεστό κίτρινο χρώμα της φωλιασμένο στο βάθος. Άπλωσε το χέρι του, και το μαλακό ύφασμα του χάιδεψε τον καρπό. Η μαμά είχε πει «Βάλ’ τη, να δεις αν σου κάνει», και είχε τρέξει στο δωμάτιό του με την καρδιά του να χτυπάει δυνατά. Η διπλή ραφή ήταν ευχάριστα σφιχτή στα μπράτσα του, γιατί τότε είχε ακόμα μπράτσα που γέμιζαν τα μανίκια. Είχε βγει στο μικρό τους μπαλκόνι να τη δει στο φως, είχε κοιτάξει στο στήθος του το φαρδύ καθησυχαστικό λογότυπο, είχε κλείσει τα μάτια του, είχε σφίξει τις γροθιές του. Ήταν παντοδύναμος.

Ντροπή σου, Ολίβια

Η Ολίβια βρίσκεται εγκλωβισμένη σε μια ζωή που δεν επέ­λεξε. Η ψυχολογική βία που υφίσταται αδιάλειπτα τη βυθίζει σε μια δραματική καθημερινότητα που αισθάνεται ότι καταστρέφει και την κόρη της. Ο αληθινός της εαυτός αποσυνδέθηκε πριν από πολύ καιρό, όταν αγνόησε όλα τα κόκκινα σημάδια και επέλεξε τον πιο λάθος σύντροφο. Μετά από τόσα χρόνια, δεν μπορεί να διανοηθεί πως υπάρ­χει κάτι άλλο εκτός από αυτή τη ζωή. Αυτή τη ζωή που της έμαθαν ότι της αξίζει. Είναι δεδομένη, είναι λίγη, είναι ανάξια να ζητάει κάτι περισσότερο από αυτό.
Λίγο πριν από την καταστροφή της, αποφασίζει να επι­σκεφ­θεί έναν ψυχοθεραπευτή, ο οποίος σπάει τα πρωτόκολ­λα της ψυχολογίας για να μπορέσει να τη σώσει από το «κλειδωμένο» μυαλό της. Η μάχη που η Ολίβια δίνει για να πιστέψει πάλι στον εαυτό της είναι σχεδόν άνιση. Ίσως έχει μείνει ένα πολύ μικρό κομμάτι στην αυτοεκτίμησή της.
Ο Έκτορας, μέσα από την ψυχοθεραπεία, της δείχνει τον δρό­μο για μια ζωή που δεν είχε καν ονειρευτεί. Θα της ξυπνήσει δυνάμεις που δεν ήξερε ότι έχει μέσα της.

Από εκείνη εξαρτάται αν θα αλλάξει αυτό που ζει τόσα χρό­νια. Δεν είναι τόσο εύκολο, όμως. Ή μήπως είναι;

ΟΛΙΒΙΑ: «Τα έχω κάνει όλα λάθος… Εγώ ευθύνομαι. Παίρνω όλη την ευθύνη, όμως δεν θέλω να ζήσω άλλο. Θέλω να πεθάνω! Θα αυτοκτονήσω».
ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ: «Και πώς έχεις σκεφτεί να το κάνεις;»
ΟΛΙΒΙΑ: «Μα καλά, με ρωτάς πώς θέλω να το κάνω; Αλήθεια σου λέω, θέλω να πεθάνω. Το εννοώ!»
ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ: «Κι εγώ αλήθεια σε ρωτάω. Πώς σκοπεύεις να το κάνεις; Πες μου με λεπτομέρειες… Ελπίζω να μην το κάνεις τώρα μπροστά μου!»
ΟΛΙΒΙΑ (τον κοιτάζει έκπληκτη στα μάτια): «Είσαι σοβαρός; Είσαι σίγουρα ψυχοθεραπευτής;»
ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ: «Εσύ θέλεις σίγουρα να πεθάνεις;»

Βρες όλες τις νέες κυκλοφορίες στο επίσημο site: www.dioptra.gr