Το γράψαμε του Αγίου Βαλεντίνου, μα μάλλον χρειάζεται να το υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας κάθε μέρα.
Γράμμα όμως υπόσχεται ο τίτλος και γράμμα θα σου έχουμε.
Αγαπητέ αναγνώστη,
Ελπίζω να διαβάζεις αυτές τις γραμμές και να είσαι καλά. Ελπίζω να μην πονάς, σωματικά. Ελπίζω να μην πονάς, ψυχικά. Ακόμα όμως κι αν πονάς, μην φοβάσαι. Όλοι πονάμε λίγο. Κάποιοι ίσως πολύ.
Σήμερα, έλεγα να μιλήσουμε για τα κύματα. Αυτά τα ήρεμα που αλλάζουν λίγο το πως φαίνεται η άμμος όταν περνάνε από πάνω της, αλλά κι αυτά που πέφτουν με δύναμη πάνω στα βράχια. Έχεις παρατήρήσει πως όταν συμβαίνει το πρώτο, και κάθεσαι εκεί σε μια άκρη, το κύμα είναι “χάδι” πάνω σου, ενώ όταν βρίσκεσαι στον βράχο, το κύμα χτυπάει πάνω στο πόδι σου, σαν χαστούκι. Αλήθεια, σαν χαστούκι που αφήνει κι ένα κόκκινο σημάδι. Νιώθω πως θέλεις πολύ αυτό το πρώτο κύμα, αυτόν τον άνθρωπο που μοιάζει με το χάδι που αφήνει το νερό στην άκρη των ποδιών σου, όταν σκάει ήρεμα και σιωπηλά, σχεδόν σιωπηλά. Ξέρω όμως πως ακόμα και το άλλο το κύμα, θα το ήθελες. Τρομαχτικό; Θέλεις κάτι που ξαφνικά σε πονάει, που σου αφήνει και σημάδι; Ναι… ίσως φτάνεις στο σημείο που η αγάπη, ή το πάθος, ή η ανάγκη για αγκαλιά σε κάνει να μην διακρίνεις την διαφορά στα κύματα.
Τι να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή που είναι γεμάτη συναισθήματα. Απλά, πρόσεχε, μην μείνεις για πάντα στον βράχο, γιατί το σημάδι όσο και αν παλεύεις, αν συμβαίνει κάθε μέρα δεν φεύγει…
Αν είσαι από την απέναντι πλευρά, κοίτα, ακόμα και τα κύματα σου μπορούν να αγαπηθούν από τους ανθρώπους. Και ίσως όταν τα αγαπάνε τα κύματα, να εξαφανίζονται…
-Χριστίνα
SINON 