SINON

Ο Λάμπρος Κωνσταντέας, είναι ο άνθρωπος που θα μπορούσε να σου μιλάει για ώρες. Για τη δουλειά του, και τον ρόλο του στο Grand Hotel, μέχρι την κοινωνία στην οποία ζούμε. Για εκείνο όμως που μιλάει πιο πολύ (ειδικά εκτός συνεντεύξεων) είναι για τη φύση, το νερό (στο οποίο έγινε και η φωτογράφισή του) και το φως.

Λάμπρο, εμείς θέλουμε να είσαι εσύ το φως!

Διάβασα κάτι, πολύ πρόσφατα, ότι στην υποκριτική, ο σκοπός δεν είναι να υποδύεσαι ανθρώπους διαφορετικούς από σένα, να γίνεσαι ένας άλλος, αλλά γοητευμένος από το υλικό  να βρίσκεις τα κοινά σου και να βρίσκεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτά που φαίνονται διαφορές.  Εννοώ  ότι ενώ  ο Νικόλας έχει κάποια πιο αποστειρωμένα στοιχεία, πολύ πιο φοβισμένα, πολλές αγκυλώσεις, τελικά μπορώ να καταλάβω και να βρω στοιχεία τέτοια που έχω κι εγώ. Στοιχεία όπως ο φόβος ότι θα χάσεις την αποδοχή των άλλων, ή τη θέση σου σε κάτι, ή ακόμα και την αγάπη κάποιων ανθρώπων… Πράγμα που το κατανοώ.  Ο Νικόλας δεν έχει ζήσει πολλά πράγματα που θα τον ωρίμαζαν ως προσωπικότητα ακόμα, για να μπορέσει να  αρχίσει να το ξεπερνάει όλο αυτό και να έχει μια πιο ενδυναμωμένη προσωπικότητα. Για να σου απαντήσω όμως στο πόσο δύσκολα βγαίνω από τον ρόλο -και για την ακρίβεια από το τι βιώνει ο ρόλος- θα σου πω πως εξαρτάται λίγο και από την ημέρα. Γενικά με επηρεάζουν τα υλικά τα οποία έχω να δουλέψω κάθε φορά. Τα κουβαλάς μαζί σου όσα βιώνει ο ρόλος σου κάποιες φορές. Μου μένουν σίγουρα “μικρά” κουσουράκια. Αλλά εντάξει, δεν το θεωρώ τόσο δύσκολο να το διαχωρίσεις από εσένα όλο αυτό, είναι μηχανισμός της διαδικασίας.

Δεν με ενοχλεί γιατί τον Νικόλα τον αγαπώ πάρα πολύ. Δεν έχει χαρακτηριστικά τα οποία θα ήθελα να ξεκαθαρίσω σ’ όλο τον κόσμο γύρω μου ότι δεν τα έχω. Είναι πολύ αγνό πλάσμα, δεν έχει μέσα του τη χυδαιότητα. Ακόμα και οι πιο σκοτεινές του πλευρές έρχονται από ένα καθαρό σημείο της ψυχής του. Οπότε όχι, δεν με ενοχλεί καθόλου.  Απ’ την άλλη βέβαια δεν έχω και ούτε την ανάγκη να επιβεβαιώσω ότι είμαι τόσο καλό παιδί, μη σου πω το αντίθετο κάποιες φορές.  Ξέρεις αναγνωρίζω σε μένα κάποια από τα χαρακτηριστικά του Νικόλα, αλλά μεγαλώνοντας δουλεύω με τον εαυτό μου στο να τα ξεπερνάω, να νιώθω καλά με το ποιος είμαι όλο και περισσότερο και να έχω λιγότερο, όσο μπορώ, την ανάγκη να ικανοποιώ τους υπόλοιπους για να είμαι αρεστός. Δεν είμαι πια “εκεί” σαν να λέμε.

Γιατί κάνοντας δουλειά με εσένα, εξελίσσεσαι και αλλάζεις και πετάς περιττά που δεν σου κάνουν καλό.  Όλοι έχουμε “τα δικά μας”. Δεν εννοώ ότι βίωνα τα πράγματα ποτέ στο βαθμό που τα βιώνει ο Νικόλας, αλλά σίγουρα περνάμε από διάφορες φάσεις. Κι ακόμα κι αν προχωρήσει από κάποια δικά σου “κακά μοτίβα”, ανάλογα με τις συνθήκες, υπάρχουν  στιγμές που μπορεί να επιστρέψουν στιγμιαία. Να “θυμίσουν” ότι κάποτε ήταν εδώ …

Ο Νικόλας δεν επιβιώνει ούτε το 1925!  Αυτό είναι το πρόβλημα, και θα σου πω και κάτι…Δεν μου αρέσει καθόλου που δεν θα επιβίωνε ένας άνθρωπος ικανός, έξυπνος, με τόση αγάπη για τους υπόλοιπους. Δεν θα επιβίωνε επειδή δεν έχει δεύτερη σκέψη για τους άλλους. Κι αυτό είναι κάτι το οποίο υπάρχει πολύ στη δική μας εποχή, και υπήρχε και τότε όπως δείχνει η ιστορία. Βλέπεις κι από τα σχόλια του κόσμου, που λένε για τον Νικόλα “τι μ@λ@κας”, “πρέπει να ξυπνήσει”. Δεν καταλαβαίνουμε ότι για να βγεις από τον τρόμο πρέπει να δουλέψεις με τον εαυτό σου και ότι θέλει μεγάλη γενναιότητα να πιστεύεις στους ανθρώπους. Είναι κρίμα, είναι ένας άνθρωπος που νοιάζεται για τους άλλους, που δίνει απεριόριστη αγάπη.

Βέβαια! Ονόμασες εν τω μεταξύ τρεις πυρηνικές σχέσεις. Θες δεν θες, δεν μπορείς να αποδεσμευτείς για παράδειγμα από την οικογένεια κατά την γνώμη μου. Είναι ένα σύστημα σχέσεων που σε καθορίζει ως ένα σημείο ως προσωπικότητα. Γενικά οι σχέσεις, με τους γονείς, με την παιδική μας ηλικία, μας καθορίζουν. Αντίστοιχα και οι φιλίες που κάνεις από μικρός, στην εφηβεία, στην ενήλικη ζωή. Όλα είναι καθοριστικά. Και ο έρωτας, εντάξει, προφανώς, ο έρωτας! Καλώς ή κακώς έχει να κάνει και με το δόσιμο, και με το πάθος, και με τη σεξουαλικότητα, το οποίο είναι επίσης πολύ πυρηνικό θέμα για μια προσωπικότητα. Δηλαδή ένας άνθρωπος που δεν έχει έρθει σε επαφή στην πραγματικότητα με το τι σημαίνει η σεξουαλικότητά του, μάλλον έχει ακόμα κάτι  αδούλευτο…  Δεν έχω ζήσει το 1925, δεν ξέρω αν τότε όντως συνδέονταν καλύτερα οι άνθρωποι, αλλά εμένα αν με ρωτάς , ναι, θεωρώ ότι ζούμε σε μια εποχή που πασχίζεις να “κλικάρεις” πραγματικά. Να βρεις ανθρώπους που θα σταθούν απέναντί σου και θα σε κοιτάξουν στα μάτια. Το ότι όμως λείπει η σύνδεση αυτή, δεν αναιρεί ότι αυτοί οι τύποι σχέσεων είναι πυρηνικοί, ακόμα κι αν αποφασίσεις να μην τις κάνεις.  Άλλωστε η απουσία τους απ’ τη ζωή μας πάλι μας καθορίζει.

Γιατί τώρα έχει μπει το “εγώ” μπροστά απ’ όλα. Τότε, όπως φαίνεται, ήταν σημαντική η σύνδεση με τους άλλους -ίσως γιατί δεν υπήρχαν πολλές επιλογές να δώσεις νόημα στη ζωή σου-.  Δεν ήταν το να κάνουνε τεράστιες καριέρες, ή να κάνουν μαθήματα αυτοβελτίωσης και ψυχοθεραπεία (την αξία της οποίας βέβαια πιστεύω βαθιά). Τότε είχε να κάνει με το πώς θα επιβίωνες, πώς θα προσπαθούσες για μια καλύτερη ποιότητα ζωής, ακόμα κι αν υπήρχε ταβάνι. Και η ποιότητα ζωής εξαρτιόταν και απ’ την ποιότητα των σχέσεων που δημιουργούσαν.  Οι σχέσεις έχουν αρχίσει να εκλείπουν γιατί στην πραγματικότητα ασχολούμαστε πολύ περισσότερο με την πάρτη μας και θεωρούμε ότι θα είμαστε πολύ πιο ευτυχισμένοι με εμάς, παρά από ότι διαμορφώνοντας ουσιαστικές σχέσεις με τους άλλους.

Εξαρτάται τι εννοούμε με αυτό. Θεωρούμε ότι για να είμαστε ευτυχισμένοι με την πάρτη μας σημαίνει ότι πρέπει να κάνω ό,τι γουστάρω εγώ, με όποιες συνέπειες, και αφού το κάνω, ό,τι χώρος περισσέψει ίσως τον δώσω και σε κανέναν άλλον. Έτσι χτίζουμε μια ναρκισσιστική κοινωνία. Για μένα στόχος είναι να συμβιώσεις όλο και καλύτερα  με τον εαυτό σου, αλλά και με τους υπόλοιπους ανθρώπους που θέλεις να έχει στη ζωή σου.

Θα σου πω την αλήθεια. Επειδή αυτή τη δουλειά θέλω να την κάνω μαραθώνιο και όχι sprint, νομίζω ότι η απάντηση αλλάζει και οφείλει να αλλάζει ανάλογα την περίοδο. Εγώ σε αυτή τη φάση της ζωής μου, επειδή έχω και αυτή την αιώνια αδυναμία στο cinema και σ’ οτιδήποτε έχει να κάνει με ένα set γυρίσματος, είχα μεγάλη ανάγκη να επενδύσω μεγάλο μέρος της καθημερινότητας μου στην τριβή με αυτό το μέσο.  Στο θέατρο έχω ζήσει πάρα πολύ ωραίες εμπειρίες και είμαι πολύ ευγνώμων όλα αυτά τα χρόνια που δουλεύω. Φέτος όμως δεν είχα την ανάγκη να βρεθώ στο θέατρο, δηλαδή δεν νιώθω άσχημα που επέλεξα να μην βρίσκομαι σε κάποια θεατρική παράσταση, ίσως το καλοκαίρι. Είναι όπως σου είπα ανάλογα την περίοδο, δηλαδή όταν πρωτοβγήκα από τη σχολή είχα πει πολλά όχι σε castings για τηλεοπτικές σειρές, γιατί ήθελα να είμαι στο θέατρο.

Κατηγορηματικά όχι. Δεν μετανιώνω γιατί για κάποιο λόγο την εκάστοτε στιγμή είπα αυτά τα όχι.  Δεν αρνήθηκα άλλωστε άκριτα κάτι που ήταν ξεκάθαρο ότι έπρεπε να κάνω. Ήταν κάποια projects που είχαν γίνει, τα οποία ήταν μια χαρά, αλλά τότε ήθελα να δώσω προτεραιότητα αλλού.

Θεωρώ ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν λέγονται στις συνεντεύξεις για τον πολύ απλό λόγο ότι δυστυχώς ή ευτυχώς κιόλας, όντας στην τυχερή θέση να δίνεται σε κάποιους από μας η δυνατότητα να έχουμε ένα δημόσιο βήμα, λόγω της δουλειάς που κάνουμε, πρέπει να έχουμε επίγνωση και αυτής της θέσης.  Δηλαδή όταν θα πεις κάτι, φυσικά πρέπει να είσαι ειλικρινής για το ποιος είσαι και τι πιστεύεις – κάτι που δεν ισχύει πάντα-, αλλά πρέπει να έχεις και επίγνωση ότι αυτό που λες έχει το χώρο του και το χρόνο του, καθώς και τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει. Όταν έχεις το προνόμιο να μπορείς να μιλήσεις για δύο πράγματα πρέπει να σε αφορά να μιλήσεις για αυτά όχι μόνο αυταναφορικά, αλλά και ως μέλος και πολίτης μιας κοινωνίας . Δεν σου κρύβω ότι ας πούμε τώρα, κάποια από αυτά που συζητάμε τόση ώρα, ενώ μ’ αρέσει γιατί τα συζητάω μαζί σου, αντικειμενικά, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να αφορούν και κανέναν. Ακόμα και για ανθρώπους που θαυμάζω πάρα πολύ, είτε είναι επιστήμονες είτε είναι καλλιτέχνες αυτά τα “αγνοώ”.  Με ενδιαφέρει πιο πολύ να ακούσω ή να διαβάσω πράγματα που λένε για την τέχνη, για την επιστήμη ή ακόμα και για την πολιτική ζωη, για το πώς υπάρχουν οι άνθρωποι …  Δεν με ενδιαφέρει τόσο να μάθω τώρα πώς αποφάσισε κάποιος  να γίνει ηθοποιός ή επιστήμονας. Στην πραγματικότητα κανέναν δεν ενδιαφέρει πάνω από τα 3 λεπτά που θα τον απασχολήσει όταν θα το διαβάζει. Υπάρχουν πολύ σημαντικότερα και ουσιαστικότερα ζητήματα αυτή τη στιγμή γύρω μας. Στην χώρα μας και παγκοσμίως. Τα υπόλοιπα είναι λίγο τροφή για να γεμίσεις  το στομάχι σου, όχι τροφή για σκέψη.

Μαζί με την κουβέντα μας, ήρθε και το Ερωτηματολόγιο του SINON. Ένα ερωτηματολόγιο βγαλμένο από όλα όσα θέλουμε να ακούμε από τους ανθρώπους που ασχολούνται με τις τέχνες. Ο Λάμπρος, πήρε στα χέρια του 10 ερωτήσεις.

5 ερωτήσεις μένουν σε εμάς, και 5 ερωτήσεις δίνουμε σε εσάς…

Νομίζω ότι δεν θα ήταν ερώτηση. Ένας από τους μεγαλύτερούς μου φόβους, είναι πως ό,τι μπορώ να κάνω είναι μέχρι ένα σημείο, έχει ταβάνι.  Άρα αυτό θα με άλλαζε. Γιατί φαντάζομαι ότι αν δεν πιστεύεις ότι αυτό που κάνεις μπορεί να πάει και πιο βαθιά και πιο δημιουργικά και πιο ουσιαστικά, μάλλον κάποια στιγμή αρχίζεις και φθίνεις και εσύ …

Η επαφή με τη φύση, και η γαλήνη που νιώθω με αυτήν…

Υπάρχουν μέρες που μπορεί να με εμπνεύσει το φως, ένα σχήμα στον ουρανό .. Μπορεί να με εμπνεύσει ακόμα και μια σωματική λειτουργία που μπορεί μέχρι εκείνη την στιγμή να μην έχω παρατηρήσει. Κάποιες στιγμές, όπως όταν βρίσκεσαι σε  καλοκαιρινή  ραστώνη, μπορεί να παρατηρήσεις πράγματα, ακόμα και το πώς αλλάζει η αναπνοή σου. Ή γενικά με εμπνέει το ανθρώπινο σώμα, από την άποψη ότι είναι ένα ολόκληρο σύμπαν, και το τι λειτουργίες δημιουργούνται από τον εγκέφαλό σου, και πώς αυτά τρέφουν τα συναισθήματά σου. Εμένα αυτά μου αρκούν. Αυτά, και η φύση, το νερό, η θάλασσα. Το ίδιο το καλοκαίρι.

Αυτό με τον τελικό προορισμό με διαλύει. Το βασικό όμως που θα σου έλεγα είναι το σπίτι που έχει η οικογένειά μου στην εξοχή, γιατί για να με καταλάβει κάποιος πρέπει να δει πώς είμαι εγώ εκεί. Θα ήταν η ημέρα που πέρασα στο Εθνικό, αλλά και οι μέρες μου στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Ξέρεις, πρέπει να περνάμε και από πιο «μαύρα» σημεία.  Μετά, ένα κατάστρωμα, με έναν καφέ και ένα τσιγάρο, να είναι Αύγουστος. Και κάποια σύννεφα από το παράθυρο ενός αεροπλάνου… Μια μαγική υδρόγειος που σε πάει όπου θες. Και τέλος, θα ήταν σίγουρα μία άδεια, δικιά μου αίθουσα κινηματογράφου, που θα παίζει σε λούπα όλες τις ταινίες που θέλω να βλέπω. Ίσως να μην ήταν άδεια, ίσως να είχε πολύ λίγο κόσμο. Δεν με νοιάζει ποιοί θα ήταν μέσα ή αν θα τους ξέρω, αρκεί να μη κάνουν φασαρία…

Το τελευταίο πράγμα που θα άντεχα αυτή τη στιγμή είναι να ξέρω ότι η ζωή μου είναι μια λούπα.  Υπάρχει όμως μια σκηνή, που θα την κρατήσω για εμένα.