Πριν λίγο καιρό, η νονά μου, μου πρότεινε να δω το Tell me Lies. Γενικά, πάντα προτείνουμε η μια στην άλλη σειρές και ταινίες, κυρίως rom-coms, που έχουν την αίσθηση ότι όλα είναι ρόδινα, στις ζωές… των άλλων.
Είχα μόλις τελειώσει το Nobody Wants This, και της έλεγα ότι τελικά διαλέγω να συνεχίσω τη ζωή μου με τον Adam Brody. Μόνη μου. Οπότε φαντάστηκα ότι η πρόταση της θα ήταν κάτι εξίσου… “έτσι θα πρέπει να είναι οι ρομαντικές σχέσεις”. Ναι, δεν είχα καταλάβει ότι κάπου οι λέξεις που είχα στο μυαλό μου μπερδεύτηκαν και τελικά ήταν “έτσι είναι οι ρομαντικές σχέσεις”. Δεν ξέρω ποιος “έφαγε” το “θα πρέπει να είναι”, ίσως κάποιος σαν τον Stephen De Marko (τον πρωταγωνιστή της σειράς).
Δεν έχω δει πιο τοξική σειρά. Δεν έχω δει κάτι τόσο κοντά στην πραγματικότητα. Λυπάμαι; Πολύ. Αλλά, that’s life.
Η σειρά ξεκινάει κάπου στο 2010κάτι και αμέσως μας πετάει πίσω στα mid-00s, με την κλασσική συνταγή, όπου κάποια κοπέλα από μια μικρή περιοχή, πηγαίνει στο κολλέγιο. Συνεχίζει με την κλασσική συνταγή που λέγαμε, που “χωρίζει” τη σχέση από το λύκειο, και θέλει να ζήσει τη φοιτική ζωή, αλλά ταυτόχρονα να αριστεύσει στο πανεπιστήμιο, μέχρι που πέφτει πάνω στον “έρωτα της ζωής της”. Τον μεγαλύτερο, που είναι σε σχέση με την *κούκλα*, την επιτυχημένη. Τα κλασσικά μοτίβα συνεχίζουν, αφού οι παρέες είναι 3άδες. Στην παρέα των κοριτσιών, υπάρχει η πιο ανεξάρτητη, η συνεσταλμένη, και η πρωταγωνίστρια. Στην παρέα των αγοριών, υπάρχει αυτός που κάνει συνεχώς αστεία, το καλό παιδί, και ο μ@λακας. Συγγνώμη, εννοούσα ο πρωταγωνιστής.
Μέχρι εδώ καλά.
Καθώς έβλεπα το 1ο επεισόδιο, σκεφτόμουν ότι το μόνο που με συναρπάζει είναι αυτά τα κολλέγια, τα τρομερά, τα πανεπιστήμια με όλες αυτές τις παροχές, την τύχη μου που εγώ σπούδασα στο Πάντειο, και έλεγα σε όσους σπούδαζαν στο ΕΚΠΑ ότι *εμείς έχουμε τουλάχιστον φοίνικες για τις φωτογραφίες της ορκομωσίας*. Μαντέψτε ποιά έτυχε να πάρει πτυχίο ΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ χρονιά που το Πάντειο δεν έκανε τις ορκομωσίες στη σχολή. Τέτοια τύχη είχε και η Lucy, το κεντρικό πρόσωπο της σειράς, όταν γνώρισε τον Stephen.
Το παρακάτω δεν περιέχει spoilers, μόνο την αλήθεια.
Μιλάμε για τις βασικές ιστορίες κάθε σειράς που σέβεται τον εαυτό της, που το καλό κορίτσι από την μικρή περιοχή, που δεν τα πάει καλά με τη μαμά της, τα μπλέκει με το κακό αγόρι, που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να πληγώνει τον κόσμο, και το μόνο που τον νοιάζει είναι να ξεφεύγει με όποιον τρόπο από τους δαίμονές του.
Το Tell me Lies όμως, το πήγε ένα βήμα παρακάτω. Μας δείχνει, που μπορεί κάποιος να φτάσει, και στις 2 πλευρές. Μας δείχνει τα τραύματα που μας αφήνουν οι σχέσεις, φιλικές, οικογενειακές, ρομαντικές. Μας δείχνει το πόσο δύσκολο είναι το μυαλό μας να ξεκολλήσει από patterns που μας κάνουν αποδεδειγμένα κακό. Μας δείχνει πως ό,τι κι αν λέμε, ό,τι κι αν δείχνουμε, ποτέ δεν ξέρουμε τι θα συμβεί, και ποτέ δεν ξέρουμε πως αυτό θα μας βρει.
Κι ενώ τώρα, μπορεί να έχουμε παρουσιάσει 1 μόνο κακό profile. Για όσους το έχουν δει, θα ρωτήσω.
Τελικά ο χειρότερος ποιος ήταν;
xoxo
-sinon team
SINON 