Λέω στον εαυτό μου πως τα “Γεράνια” της Σοφίας Μανουσάκη, είναι το guilty pleasure μου. Κάπως έτσι είναι η άρνηση. Κάπως ονομάζουμε τα πράγματα αλλιώς για να μην παραδεχτούμε ότι μιλάνε στην καρδιάς μας.
Και καμία φορά σκέφτομαι, μακάρι αυτή η άρνηση να ήταν απλά σε ένα τραγούδι. Εσύ σε τι βγάζεις άρνηση; Στο πως θα σου άρεσε να κάνεις τα μαλλιά σου, στο πως θα σου άρεσε να ντυθείς σε αυτό το party που έχεις να πας, στο αν θα ξεκινήσεις αυτό το χόμπι που πολύ θα ήθελες, στον άνθρωπο που νιώθεις ότι σου αρέσει, στο μήνυμα που δεν στέλνεις, στο που θέλεις να κάνεις Πρωτοχρονιά, σε αυτά που πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται και αμέσως κάνεις κάτι για να σου αποσπάσεις την προσοχή, σε εκέινο το κείμενο που ήθελες να δημοσιεύσεις στα social media, στην φωτογραφία που τράβηξες, εσένα, κάποιον, στο τι κάνεις τώρα, στο τι θα κάνεις αύριο.
Μακάρι να ήταν μόνο τα “Γεράνια”.
Μακάρι να ήμουν μόνο εγώ.
Αλλά είσαι και εσύ.
Και τελικά τι να φταίει σε αυτή την άρνηση; Να φταίνε οι γύρω μας, η κοινωνία που μεγαλώσαμε, οι εξελίξεις του τώρα, τα κρυμμένα θέλω του χθες;
Πολλές προτάσεις, πολλές σκέψεις, αλλά αν κάνεις ένα βήμα πίσω, θα δεις πως τελικά φταις εσύ. Και μόνο. Αν κάτι το θέλεις, αν κάτι σε αγγίζει, αν κάτι υπάρχει και νιώθεις καλά με αυτό, γιατί να το αρνείσαι;
Για τους άλλους, ή μάλλον για αυτό που θα είναι οι άλλοι αν εσύ επιλέξεις τα δικά σου θέλω.
Ή μάλλον για αυτό που ήταν οι άλλοι.
Κατάλαβες ελπίζω.
Και τώρα, άκου και τα Γεράνια. Και αν θες αρνήσου τα.
xoxo
-sinon team
SINON 