Ο Αλέξανδρος Piechowiak είναι ο πρώτος που εγκαινιάζει το γραφείο του SINON, και μάλλον ο καταλληλότερος, γιατί με το πρώτο “καλημέρα” που είπε, κάπως ένιωσα πως ήδη τον ξέρω, χωρίς να τον έχω δει ποτέ ξανά στη ζωή μου.
Τι ήταν αυτό που σε έκανε να επιλέξεις (μαζί με τη φωτογράφο μας) ένα concept φωτογράφισης που να συμπεριλαμβάνει το σχέδιο;
Σκεφτόμουν πως άμα είναι να κάνουμε μια συνέντευξη και φωτογράφιση για να μιλήσουμε για τον Αλέξανδρο, θα ήταν ωραίο να δείξω κάτι που μου φέρνει ηρεμία, όπως συμβαίνει όταν ζωγραφίζω. Όταν είμαι σε μια τέτοια διαδικασία, «βγαίνω» από εμένα, επικεντρώνομαι σε κάτι άλλο, και κάπως αφήνω τις άμυνες μου. Πολλές φορές μέσα στη μέρα μου ο νους μου φεύγει σε πολλά πράγματα, σκέφτομαι διάφορα ταυτόχρονα, κάτι που είναι αρκετά κουραστικό καμία φορά, επομένως όταν ζωγραφίζω συγκεντρώνομαι εκεί και δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο.
Έχεις όμως σπουδάσει και κάτι σχετικό, άρα ίσως να σκεφτόσουν κάποια στιγμή να ασχοληθείς και με αυτό επαγγελματικά; Σε μια περίοδο που ίσως να μην ήθελες άλλο να ζεις την καθημερινότητα του ηθοποιού.
Όντως, έχω σπουδάσει και αρχιτεκτονική, και γενικά ζωγράφιζα από πολύ μικρός, και ακόμα ασχολούμαι με διάφορα που βασίζονται στο σχέδιο. Αλλά όχι, δεν θα το έκανα επαγγελματικά. Είναι όντως κάτι που με ηρεμεί, και μου αρέσει που τρέχει ως κάτι άλλο παράλληλο και όχι σαν βασικό.
«Χαλάει», αυτό που νιώθεις για κάτι με το οποίο ασχολείσαι, όταν το κάνεις επάγγελμα; Ακόμα και για την υποκριτική…
Θα πω πως όχι. Επειδή έχω τεράστια υπομονή και επιμονή σαν άνθρωπος, κάπως θέλω στα πράγματα τα οποία πρέπει να γίνουν, π.χ. μια δουλειά, να βρίσκω το θετικό, να εξελίσσομαι, να αφοσιώνομαι ακόμα και όταν οι συνθήκες δεν είναι καλές. Δεν είναι πάντα εύκολο, γιατί υπάρχουν και συνθήκες ιδιαίτερα αρνητικές, που θα πεις «τι κάνω τώρα με τη ζωή μου;», αλλά ευτυχώς δεν έχω βρεθεί σχεδόν καθόλου σε κάτι τέτοιο. Την αγαπώ πολύ τη δουλειά μου, για αυτό δεν επιτρέπω να «χαλάσει» αυτό που νιώθω. Βρίσκω πάντα ένα πάτημα για να μην γκρινιάζω για τυχόν δυσκολίες. Αλλά αυτό το κάνω και γενικά.
Αυτή την χρονιά ξέρω με σιγουριά πως είσαι σε 2 πολύ καλές συνθήκες…
Ναι! Στην «Μάγισσα» η συνθήκη είναι εξαιρετικά καλή. Είναι πολύ σημαντικό για μένα να βρίσκεσαι με ανθρώπους που έχετε την ίδια αισθητική, όχι μόνο στην δουλειά, αλλά και στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τα πράγματα, την τέχνη, στο χιούμορ, στην καθημερινότητα. Το ίδιο συμβαίνει και στο 608 Inferno Κυκλική. Όλα κυλούν πολύ smooth.
Ο Αλέξανδρος βρίσκεται στη “ΜΑΓΙΣΣΑ – ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΚΑΡΔΙΑ”, που προβάλλεται κάθε Δευτέρα στις 22.30 στον ΑΝΤ1, καθως και στο “608 Inferno Κυκλική”, για μια τελευταία εβδομάδα.
Θα ξεκινήσω με το 608, που είναι μια εν κινήσει performance, κάτι που δεν έχουμε συνηθίσει. Κάπως πιστεύω πως ειδικά στην Ελλάδα έχουμε στο μυαλό μας το θέατρο ως μια συγκεκριμένη εμπειρία. Ντυνόμαστε καλά, πηγαίνουμε παρακολουθούμε μια παράσταση, περιμένουμε να πούμε συγχαρητήρια στους συντελεστές, βγαίνουμε για ένα ποτό μετά… Αυτό το διαφορετικό που υπάρχει φέτος με το 608, το είχαμε ανάγκη εμείς , ή εσείς;
Στην Ελλάδα υπάρχει όντως αυτό το συγκεκριμένο που αναφέρεις, το οποίο είναι και γοητευτικό. Είναι γοητευτικό γιατί ενώ οι εποχές είναι δύσκολες, ο κόσμος θα δώσει κάποια χρήματα για να δει μια παράσταση, θα βάλει τα καλά του, πολλοί θα σεβαστούν αυτό που θα δουν, θα σου πουν τα συγχαρητήρια τους, θα πιουν το ποτό τους… είναι μια ιεροτελεστία … Ωστόσο νιώθω ότι επειδή αρχίζει να στήνεται μια βιομηχανία γύρω από το θέατρο, ο κόσμος απομακρύνεται και χάνει τον σεβασμό του προς το θέατρο αλλά και την ουσία. Είδα το καλοκαίρι μια παράσταση στο Φεστιβάλ Επιδαύρου, το «Εκάβη, όχι Εκάβη», που δεν ήταν ελληνικής παραγωγής, και είχε επί σκηνής μια σεμνότητα, μια ειλικρίνεια, κάτι ουσιαστικό, χωρίς φρου φρου και αρώματα. Συνειδητοποίησα πως στο ελληνικό θέατρο βλέπεις πρώτα φρου φρου και αρώματα και μετά έρχεται η ειλικρίνεια, ώστε να μπορέσει ένας άνθρωπος να πει ότι κάτι από αυτό που δείξαμε, τον άγγιξε. Τώρα για να σου απαντήσω για το λεωφορείο… Αλλάζουν τόσο τα πράγματα, η κοινωνία μας, το θέατρο, όλα, αλλά κάπως σε κάποια πράγματα μένουμε στα ίδια. Επειδή το θέατρο είναι στην κλίμακα του ανθρώπου, δεν μπορούμε να μιλάμε πάντα για το ίδιο θέατρο, πρέπει να αναζητήσουμε κάτι καινούργιο. Αυτό με το λεωφορείο, είναι ένα πείραμα, το οποίο χρειάζεται. Με γοητεύει και αυτό που συμβαίνει σε όλο αυτό. Παίρνεις ένα πολύ καθημερινό σύμβολο, και δημιουργείς μια ουτοπία. Αυτό το χρειαζόμαστε, όλοι.
Το θέμα της παράστασης αφορά την Κόλαση του Δάντη. Θα σε πάω στους 9 κύκλους της Κόλασης, και τώρα που κάπως μέσα από αυτό τους βιώνεις, θέλω να σε ρωτήσω, αν έπρεπε εσύ να φτιάξεις έναν 10ο κύκλό, τι θα άνηκε εκεί;
Η αλήθεια είναι πως τους έχουμε αλλάξει λίγο τους κύκλους. Το κείμενο πρωτοεκδόθηκε το 1314, και μια από τις προθέσεις μας ήταν να αφαιρέσουμε κάπως το «θρησκευτικό» κομμάτι. Βγάζουμε την έννοια της τιμωρίας, και βάζουμε την έννοια του βασάνου. Αλλά το βάσανο που εμείς προκαλούμε στον εαυτό μας, που εμείς αποφασίζουμε αν κάτι θα μας βασανίσει ή θα προχωρήσουμε παρακάτω. Για τον 10ο κύκλο, θα πρέπει να σκεφτώ αρχικά πως όσο πάνε οι κύκλοι, βαθαίνουν. Νομίζω θα έβαζα στον 10ο αυτούς που κρύβουν την αλήθεια τους.
Είναι η έννοια της κόλασης κάτι που τώρα, με την συνθήκη του 608, διπλοσκέφτηκες;
Ξέρεις τι σκέφτομαι; Όταν μπαίνεις σε ένα λεωφορείο εσύ τι σκέφτεσαι; Ότι άργησες να ξυπνήσεις, ότι κάτι δεν πάει καλά στην δουλειά, ότι έχεις προβλήματα σε μια διαπροσωπική σχέση. Σκέφτεσαι με λίγα λόγια την δική σου προσωπική κόλαση. Έτσι και εγώ όταν μπαίνω σε αυτό το λεωφορείο, σκέφτομαι τα δικά μου θέματα. Υπάρχουν πολλές φορές, που σκέφτομαι πολύ, και όταν έχει τελειώσει η παράσταση, και βγαίνω από το λεωφορείο, είμαι τόσο γεμάτος από αυτό που έχουμε κάνει, που κάπως δεν τη διπλοσκέφτομαι την έννοια της κόλασης, αλλά την αναιρώ. Τελικά κολαζόμαστε από πολύ μικρά πράγματα …
Από την παράσταση, θα σε πάω στην τηλεόραση και την «Μάγισσα». Τι μπορεί να σε μάγεψε σε ένα prequel;
Δεν έχει να κάνει με το αν είναι η ιστορία πριν ή μετά. Έχει να κάνει με το σενάριο. Όταν πήρα το σενάριο στα χέρια μου, μου άρεσε πάρα πολύ. Μετά, αφού με πήρανε για τον ρόλο, χτίστηκε ένας άλλος κόσμος. Βλέπεις τους συνεργάτες, την παραγωγή, το σύνολο… και πρόκειται ειλικρινά για μια πάρα πολύ καλή συνθήκη.
Στην σειρά βρίσκεστε στο 1710-1910 και πραγματεύεστε τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Βλέπεις πράγματα κοινά στο πως είναι τώρα οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και στο πως ήταν τότε;
Στο σενάριο, βλέπω μια ειλικρίνεια και μια καθαρότητα στις σχέσεις των ανθρώπων, που δεν υπάρχει σήμερα. Νιώθω πως τότε υπήρχε ένας σεβασμός προς τις γυναίκες. Μου αρέσει κιόλας που η σειρά είναι η «Μάγισσα» και όχι ο «Μάγος», που θα περιμέναμε να δούμε στις εποχές εκείνες. Είναι δυνατό το γυναικείο στοιχείο, και αυτό είναι σημαντικό. Είναι ωραίο να βλέπεις πως οι γυναίκες έχουν αυτόν το δυναμισμό, και οι άντρες τις σέβονται. Σήμερα αυτό δεν υπάρχει … δυστυχώς.
Αυτό θεωρείς πως είναι το βασικό πρόβλημα στις σχέσεις των ανθρώπων σήμερα; Η έλλειψη ειλικρίνειας;
Ναι. Ή τουλάχιστον προσωπικά, δεν μου αρέσει που δεν υπάρχει ειλικρίνεια. Στις φιλίες, ας πούμε, έχεις ένα θέμα μαζί μου; Έλα πες το μου. Γιατί να κρυβόμαστε; Είναι τόσο περίπλοκη η καθημερινότητα που ζούμε, που βασικά έχουμε δημιουργήσει, που κάπως στις διαπροσωπικές σχέσεις, σε όποιο επίπεδο, ας είναι τα πράγματα πιο απλά. Να είμαστε πιο ειλικρινείς με το συναίσθημα μας, και ας το εξωτερικεύουμε.
Εσύ το κάνεις αυτό;
Προσπαθώ πολύ. Όσο δύσκολο και αν είναι, προτιμώ να μην έχω κάποιους ανθρώπους στη ζωή μου, από το να χρειάζεται να είμαι ψεύτικος μαζί τους.
Πριν περάσουμε στο ερωτηματολόγιο του SINON, υπάρχει κάτι που σκέφτεσαι ότι πρέπει να λέγεται στις συνεντεύξεις, αλλά δεν έχει ακόμα ειπωθεί;
Δεν υπάρχει κάτι… απλά όταν φεύγω από κάποια συνέντευξη πάντα σκέφτομαι πως είπα αυτά που είπα, αλλά την ημέρα που θα δημοσιευθεί η συνέντευξη θα πιστεύω κάτι άλλο. Τώρα όμως νιώθω γεμάτος.
Μαζί με την κουβέντα μας, ήρθε και το Ερωτηματολόγιο του SINON. Ένα ερωτηματολόγιο βγαλμένο από όλα όσα θέλουμε να ακούμε από τους ανθρώπους που ασχολούνται με τις τέχνες. Ο Αλέξανδρος, πήρε στα χέρια του 10 ερωτήσεις.
5 ερωτήσεις μένουν σε εμάς, για να κρατήσουμε κάτι από τον εκείνον, και 5 ερωτήσεις δίνουμε σε εσάς…
Αν η τέχνη σου μπορούσε να «ψιθυρίσει» στον κόσμο μια βαθιά κρυμμένη μέσα σου αλήθεια, ποια θα ήταν αυτή;
Δεν ξέρω άμα είναι κάποια βαθιά κρυμμένη αλήθεια, δεν τα πάω καλά με τους βαρύγδουπους προσδιορισμούς, μπορεί και να φοβάμαι το απόλυτο. Ωστόσο κάτι που προσπαθώ να πετύχω με τις αισθητικές επιλογές μου και με τον τρόπο που είμαι απέναντι στη δουλειά μου είναι η αλήθεια των πραγμάτων. Θεωρώ ότι στη ζωή μας πρέπει να είμαστε διάφανοι. Να ρίχνουμε τις περιττές άμυνες και να βουτάμε στα πράγματα με μια παιδική αφέλεια και αφοσίωση που μπορεί να μας οδηγήσει μόνο σε βαθιά συναισθήματα.
Εγκλωβίζεσαι για την υπόλοιπη ζωή σου μέσα σε μια συνεχόμενη σκηνή από ταινία/θεατρικό έργο. Ποιά είναι αυτή;
Η πρώτη σκηνή που μου έρχεται στο μυαλό στην οποία θα μπορούσα να είχα εγκλωβιστεί είναι η σκηνή από το La La Land, στο τέλος, που κοιτάει η Emma Stone για μια τελευταία φορά τον Ryan Gosling πριν φύγει από το jazz bar. Αυτό το βλέμμα της αβεβαιότητας αλλά και των άπειρων δυνατοτήτων.
Τι μπορεί εσένα να σε εμπνεύσει και εμάς να μας εκπλήξει;
Κάτι το οποίο εμένα μπορεί σίγουρα να με εμπνεύσει αλλά δεν ξέρω άμα εσάς θα σας εκπλήξει είναι οι άνθρωποι στο δρόμο. Ο τρόπος που συμπεριφέρονται, ο τρόπος που επικοινωνούν, που κινούνται. Ένα χαμόγελο που θα μοιραστούν ή ένα νεύμα. Ένα φιλί που θα δώσουν. Πως αντιδράνε στη βιασύνη τους. Στα νεύρα τους. Στην αναμονή ή στην κούραση τους. Πως κοιτάνε το κενό. Πως ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά. Νομίζω ότι μέσα σε αυτές τις καθημερινές στιγμές κρύβεται και η ποιητικότητα που αναζητάμε προκειμένου να τη διογκώσουμε και να φτιάξουμε τις ουτοπίες που μας βοηθάνε να υπάρχουμε.
Σε έναν κόσμο όπου η τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει, τι είναι αυτό που θα σε έκανε να νιώθεις ολοκληρωμένος;
Για να είμαι ειλικρινής σε αυτήν την ερώτηση, πρέπει πρώτα να αναρωτηθώ άμα η τέχνη με κάνει και στο εδώ και τώρα να νιώθω ολοκληρωμένος. Και νομίζω πως η απάντηση είναι στη μέση. Σίγουρα αποτελεί βασικό παράγοντα στο να νιώθω κοντά στην ολοκλήρωση αλλά δε νομίζω ότι κατέχει και τη βασικότερη θέση. Για εμένα σημαντικότερη θέση κατέχουν οι άνθρωποι μου και η σχέση μου με αυτούς. Αυτοί είναι που με βοηθούν να αποκτώ μια πληρότητα και κατ’ επέκταση να μπορώ να ασχολούμαι με την όποια τέχνη μου.
Αν κάθε δουλειά σου ήταν μια πινελιά πάνω σε έναν λευκό καμβά, ποια θα ήταν η εικόνα που θα βλέπαμε αν κάναμε τώρα ένα βήμα πίσω για να κοιτάξουμε το δικό σου έργο;
Θεωρώ πως η κάθε πινελιά θα είχε διαφορετικό πάχος, διαφορετική κατεύθυνση και διαφορετικό σημείο πάνω στον καμβά. Ωστόσο θα είχαν το ίδιο χρώμα. Και ενώ φαινομενικά θα ήταν κάτι το χαώδες νομίζω πως με το πέρασμα των χρόνων θα αποκτήσουν μια σύνδεση αόρατη επιβεβαιώνοντας τη σκέψη μου πως στη ζωή όλα για κάποιο λόγο γίνονται.
Αλέξανδρε, σε ευχαριστούμε που είσαι εδώ από τα πρώτα μας μικρά βήματα…
Φωτογραφία: Mairy Leonardou – @mairy.leonardou
Τοποθεσία Φωτογράφισης: PalmTree MCA @palmtreecenter
SINON 