SINON

Έχω απέναντί μου τον πρώτο άνθρωπο που δίνει συνέντευξη στο SINON, τον Gal Robissa,  και όταν πατάω το record για να ξεκινήσω την ηχογράφηση, καταλήγω να μην του κάνω σχεδόν καμία από τις ερωτήσεις που είχα στο μυαλό μου. Κι αυτό ίσως είναι η απόδειξη μιας καλής και αληθινής κουβέντας.

Σε λίγες μέρες έχεις την πρεμιέρα του «Οξυγόνου» στην Στέγη. Το «Οξυγόνο» του Ιβάν Βιριπάγιεφ, έργο-μανιφέστο των 00s, παρουσιάζεται ως αντίδοτο στην «ψυχοπολιτική ασφυξία» της Generation Z. Γιατί κάποιος που δεν ανήκει στην γενιά μας να έρθει να παρακολουθήσει αυτή την παράσταση;

Το έργο για εμένα είναι πιο καθολικό. Προσωπικά σιχαίνομαι αυτόν το διαχωρισμό που γίνεται με τις γενιές. Millennials, Gen-z, κλπ. Δεν τον καταλαβαίνω, δεν τον ασπάζομαι καθόλου. Για μένα οι ψυχές δεν έχουν ηλικία για να τις χωρίσεις με βάση τη χρονιά που γεννήθηκαν. Όσον αφορά τώρα το σε ποιους θα πρότεινα να έρθουν στην παράσταση, πάλι δε θα το χώριζα σε ηλικίες. Για να μπορέσεις να παρακολουθήσεις την παράσταση, αν ανήκεις σε μια μικρότερη ηλικία, θα πρέπει να έχεις μια επαρκή συνειδητότητα, για να μην καταπιαστείς από συγκεκριμένα πράγματα, λέξεις ή φράσεις, και να αφουγκραστείς το βαθύτερο νόημα. Ο τρόπος που έχει δημιουργηθεί η παράσταση από τον Γιώργο Κουτλή δεν έχει να κάνει με την ηλικία. Είναι μια παράσταση με ένταση, δυνατή μουσική, Οπότε οποι@ έρθει θα πρέπει τουλάχιστον να αντέχει αυτούς τους ήχους. Εγώ θα πρότεινα σε κάθε άνθρωπο να την δει. Μόνο να κερδίσεις έχεις από μια τέτοια παράσταση. Το έργο έχει γραφτεί σε συνθέσεις, είναι σαν μια πνευματική διαδικασία, καθε σύνθεση και ένα βήμα που την αναλαμβάνουν 23 άτομα, τα οποία βρίσκονται καθόλη, σχεδόν, τη διάρκεια στη σκηνή.

Ο Γιώργος Κουτλής, που σκηνοθετεί την παράσταση, είναι από τους σημαντικότερους αυτή την στιγμή (τουλάχιστον κατά την δική μου γνώμη) σκηνοθέτες της χώρας. Πως είναι να βρίσκεσαι απέναντι του σε μια ακρόαση;

Σε κάθε ακρόαση υπάρχει ένα δίπολο. Υπάρχει το «δεν είμαι αρκετός», και το «είμαι απόλυτα επαρκής». Αυτό συμβαίνει με όποι@ σκηνοθέτ@ κι αν έχεις απέναντί σου τον οποίο εκτιμάς , πόσο μάλλον όταν έχεις έναν σκηνοθέτη που έχεις δει δουλειές του και θα ήθελες να δουλέψεις μαζί του. Εκεί το δίπολο γίνεται πιο έντονο. Ο Γιώργος Κουτλής είναι ένας απο αυτούς τους σκηνοθέτες. Κάθε φορά νιώθεις «λίγος» προσπαθώντας να «πείσεις» τον εκάστοτε σκηνοθέτη ότι ταιριάζεις στο όραμα του, και ταυτόχρονα νιώθεις καλός και ικανός, γιατί για να ανταπεξέλθεις σε πιάνει και ενα αίσθημα «θα το καταφέρω ρε γαμώτο, το ‘χω». Αποφάσισα να «πάω» στην συγκεκριμένη ακρόαση τελευταία στιγμή. Η όχι τόσο καλή προετοιμασία που είχα κάνει με έκανε να νιώθω πως δεν θα είμαι αρκετός. Η θετική έκβαση των πραγμάτων όμως μου έδωσε ένα boost που χρειαζόμουν.

Οξυγόνο | Γιώργος Κουτλής | Πρεμιέρα στις 21.11.2024
Μάθε περισσότερα: https://www.onassis.org/el/whats-on/oxygen-george-koutlis  

Έχεις ξεκινήσει γυρίσματα για μια κωμική σειρά που θα προβληθεί το 2025. Μέχρι στιγμής σε είχαμε δει τηλεοπτικά μόνο σε δραματικές σειρές. Τι σε έκανε να πεις «ναι» σε μια κωμωδία;

Στη ζωή μου θέλω να δοκιμάζομαι συνεχώς σε νέα πράγματα που με βγάζουν από το comfort zone μου. Η κωμωδία στην τηλεόραση ήταν κάτι που το ήθελα πολύ αλλά ταυτόχρονα με άγχωνε. Τώρα που την δοκιμάζω για πρώτη φορά νιώθω πως είναι μια διαδικασία που μου αρέσει. Το ευχαριστιέμαι. Μαθαίνω. Και επίσης, μπορώ να καταλάβω καθαρά τον σκοπό της. Είναι συγκεκριμένος. Θες να ψυχαγωγηθείς, θες να διασκεδάσεις; Θα δεις μια κωμωδία. Τα άλλα που βασικό τους ζήτημα είναι το αν το ερωτικο τρίγωνο είναι τελικά πεντάγωνο ή εξάγωνο, δεν πολυκαταλαβαίνω σε τι αποσκοπούν.

Ακούμε πολύ τελευταία πως ο κόσμος έχει ανάγκη τις κωμωδίες. Ισχύει το ίδιο και για τους ηθοποιούς ή δεν έχει σημασία το αν βρίσκεσαι σε μια συνθήκη κωμωδίας ή δράματος;

Δεν είναι το ίδιο. Αρχικά μπαίνεις με άλλη ενέργεια σε κάθε είδος. Η κωμωδία θέλει άλλη ετοιμοτητα. Στην αρχή ήμουν πιο κλειδωμένος, και τώρα που έχω αφεθεί σκέφτομαι μήπως είμαι υπερβολικός (με τα δίπολα τα πάμε καλά…). Κάθομαι στο σπίτι και προσπαθώ να βλέπω, στον λίγο ελεύθερο μου χρόνο, κωμικές σειρές, ταινίες, και να «κλέβω» μικροπράγματα. Μελετάω π.χ. Το the office ή τα Φιλαράκια, που είναι κορυφαίες κωμικές σειρές. Αυτό μπορεί και να φανεί σε κάποιες σκηνές αλλά δεν με πειράζει. Από τους καλύτερους θα μάθεις.

Μελετάς τα Φιλαράκια, άρα μπορεί εύκολα κάποιος αν αναγνωρίσει τι έχεις «κλέψει» να σε κρίνει. Μπορεί το twitter να πει πως ο Gal Robissa είναι ο Joey Tribbiani από τα Lidl…

Να είσαι ο Joey Tribbiani, έστω κι από τα Lidl, είναι κάτι. Κοίτα, ο κόσμος έχει την δυνατότητα να εκθειάζει και να υποβαθμίζει κάποιον χωρίς λόγο. Νομίζω πως ως ηθοποιοί, πρέπει, εννοείται, να ακούμε τις γνώμες των άλλων και να τις λαμβάνουμε υπόψιν μας, αλλά μέσα από ένα φίλτρο. Σίγουρα αν γραφτεί κάποια αρνητική κριτική θα με πληγώσει, αλλά δεν έρχεται και το τέλος του κόσμου. Πριν λίγες μέρες δώσαμε μια συνέντευξη για την παράσταση «Οξυγόνο» και μια κοπέλα  από την ομάδα είπε πως της δίνει οξυγόνο το δικαίωμα του λάθους και της δοκιμής. Ταυτίζομαι με αυτό. Ζούμε σε μια εποχή που έχουμε ανάγκη από αγάπη, από αγκαλιά, και είναι τόσο εύκολο πίσω από έναν υπολογιστή να κατακεραυνώσουμε και να πληγώσουμε κάποιον. Είναι μαγικό το να μπορείς να κάνεις λάθος, το να μπορείς να δοκιμάσεις. Κι εγώ αυτή την στιγμή είμαι ακριβώς σε αυτή την διαδικασία. Δεν την «ξέρω» την κωμωδία, αλλά βρίσκομαι σε μια συνθήκη που δοκιμάζω συνεχώς, και μαθαίνω κιόλας από ανθρώπους που υπερεκτιμώ. Τους βλέπω και νιώθω σαν ένα μικρό κουταβάκι που κουνάει την ουρά από την χαρά του. Ακόμα και αν με κρίνουν άσχημα για το αποτέλεσμα, τουλάχιστον θα ξέρω ότι μπήκα σε κάτι νέο και το δοκίμασα.

Χρειαζόσουν μια τέτοια συνθήκη σε αυτή την περίοδο της ζωής σου;

Κάποιες δουλειές έρχονται σε μια περίοδο που δεν είσαι έτοιμος για αυτές. Το καλοκαίρι που μας πέρασε για παράδειγμα ήταν μια περίοδος περίεργη από διάφορες απόψεις, και με πολλή κούραση, οπότε χρειάστηκε να πω ένα μεγάλο όχι κάπου. Όταν αγαπάς και σέβεσαι την δουλειά σου, ξέρεις ότι ένας ρόλος, μικρός ή μεγάλος, έχει μια δέσμευση. Για το καλό τόσο της δουλειάς όσο και για το δικό μου έπρεπε να αρνηθώ. Έπρεπε να φροντίσω εμένα, και όσο περνάει ο καιρός καταλαβαίνω ότι η επιλογή μου ήταν η καλύτερη δυνατη για εκείνη την περίοδο.

Τι σε οδηγεί σε μια τέτοια νοοτροπία για την δουλειά σου;

Δεν κάνω πάντα σωστές επιλογές. Έτυχε εκείνο το διάστημα να καταφέρω να ακούσω την καρδιά μου και να τη σεβαστώ. Όλα μας επηρεάζουν, η κοινωνία, οι άνθρωποι γύρω μας…  Κάποια χαρακτηριστικά είναι και στο DNA μας. Στην νοοτροπία αυτή -προσπαθώ τις περισσότερες φορές- να με οδηγεί η ανάγκη για αλήθεια και ο σεβασμός στον εαυτό μου και σε αυτό που κάνω.

Βρίσκεις όμως στήριξη στις επιλογές σου;

Πολλές φορές με έχουν «κράξει» για τις επιλογές μου. Όταν είχα περάσει στο Εθνικό και στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, εγώ επέλεξα για κάποιους λόγους να πάω στο Κρατικό. Πολλοί μου είπαν ότι ήμουν μ@λακας για την επιλογή μου. Πολλοί θεώρησαν ότι με το Εθνικό ο δρόμος μου μετά θα ήταν πιο εύκολος. Τότε ήταν που είπα στον εαυτό μου ότι θα φτάσω εκεί που θέλω ακόμα κι από τον δύσκολο δρόμο.

Μιλώντας για δύσκολους δρόμους, είναι η Ελλάδα του 2024 ικανή να «στηρίξει» τα όνειρα που μπορεί να έχεις για την καριέρα σου;

Δεν είμαι ένας άνθρωπος που σκέφτεται τόσο την καριέρα. Πιο πολύ ονειρεύομαι να δουλεύω και να κάνω όμορφες συνεργασίες. Το όνειρο δεν είναι να είμαι διάσημος και πλούσιος. Θέλω να μπορούν να πουν, όσοι συνεργάστηκαν μαζί μου, ότι θα ήθελαν να το ξανακάνουν. Έχω και αυτό το πράγμα καμία φορά που θέλω να αποδείξω την αξία μου, που ίσως όταν τα πάω καλύτερα με την πάρτη μου, θα το αποβάλλω (άκυρη πρόταση αυτή η τελευταία, αλλά συνειρμικός είναι ο λόγος, κάποια σκέψη θα παρέλειψα μέσα στη συζήτηση). Τώρα τουλάχιστον – για να επιστρέψω στο θέμα μας –  η λέξη «καριέρα» έτσι όπως κυκλοφορεί γύρω μου ίσως να με ενοχλεί κιόλας, οπότε δεν μπορώ να τοποθετηθώ ακριβώς σε αυτό που ρωτάς.

Πιστεύεις όμως πως μέχρι στιγμής έχει αναγνωριστεί η αξία σου;

Αρχικά κανένας δεν θα έπρεπε να προσπαθεί να αποδείξει την αξία του. Ο καθένας είναι μοναδικός και έχει την γοητεία της ύπαρξης του. Αυτό αρκεί. Βέβαια, άνθρωποι είμαστε, μπορεί να πέσεις καποια στιγμή στην παγίδα και να σε απασχολήσει η απόδειξη της. Δεν ξέρω αν έχει αναγνωριστεί η αξία μου, αλλά ξέρω πως νιώθω ευγνώμων που έχω επιλογές. Που δουλεύω σε πράγματα που μου αρέσουν, με ανθρώπους που εκτιμώ και θαυμάζω, που υπάρχει η δυνατότητα να μοιραστώ και εγώ κάτι δικό μου, και ελπίζω αυτό να συνεχιστεί.

Είναι ο κόσμος αυτός που σε κάνει να πεις «πέτυχα»; Ή βρίσκεις κάπου αλλού το νόημα της επιτυχίας;

Η δουλειά μας θέλει θεατές, όποιος κάνει αυτή τη δουλειά και λέει ότι δεν τον ενδιαφέρει αν θα τον δει ο κόσμος, λέει ψέματα. Και είναι και πολύ υγιές, το να θέλεις να μοιραστείς το έργο σου με πολύ κόσμο. Η ποιότητα όμως ενός δημιουργήματος δεν μπορεί να μετρηθεί σε νούμερα. Εγώ θα πω ότι πέτυχα όταν θα είμαι πολύ καλά με τον εαυτό μου, με τους ανθρώπους γύρω μου, με την δουλειά μου. Όλα παίζουν ρόλο. Η δουλειά μου είναι φυσικά ένα κομμάτι της ζωής μου, αλλά δεν είναι το μοναδικό. Μπορείς στην δουλειά σου να γίνεις πασίγνωστος, και ταυτόχρονα να είσαι δυστυχισμένος. Αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία.

Πριν περάσουμε στο ερωτηματολόγιο του SINON, υπάρχει κάτι που σκέφτεσαι ότι πρέπει να λέγεται στις συνεντεύξεις, αλλά δεν έχει ακόμα ειπωθεί;

Για κάποιο λόγο αυτή η ερώτηση με συγκινεί. Είναι κάποια πράγματα που έχω την ανάγκη να ακουστούν, και ταυτόχρονα είναι τόσο δεδομένα. Που θα ήταν και κρίμα να μην είναι δεδομένα. Δεν ξέρω καν αν πρέπει να γραφτούν. Όλα ξέρεις επηρεάζονται πολύ εύκολα από την ταχύτητα των πραγμάτων, από το μίσος… Είναι εύκολο να κρίνεις μια κατάσταση από το καβούκι σου, όλοι το κάνουμε. Το μίσος όλο και μεγαλώνει παντού, και δεν είναι ευχάριστο να το βλέπεις και να το νιώθεις. Χρειαζόμαστε αλήθεια, επικοινωνία, αγάπη για να προχωρήσουμε. Και όταν λέω επικοινωνία, δεν εννοώ να πεις ένα «γεια». Μιλάω για την πραγματική και βαθιά επικοινωνία, εκείνη που είσαι ανοιχτός να ακούσεις μια άλλη πλευρά των πραγμάτων και να αναλογιστείς την δική σου. Να δεις αν μέσα σε όλο αυτό που έχεις φτιάξει στο μυαλό σου χωράει και κάτι ακόμα.