Θα μπορούσα να ξεκινήσω λέγοντας, “σε αυτόν τον κόσμο μόνοι μας ερχόμαστε…”. Ξέρετε αυτά τα κλισέ. Μα σήμερα λέω να το πάω όλο κόντρα.
Καθώς δούλευα, άκουγα ένα τραγούδι που λέγεται “Τι είναι αυτό που μας ενώνει”. Και όχι μόνο το άκουγα, το είχα βάλει κιόλας από μια εκτέλεση του Γιώργου Νταλάρα. Το “δεν μας χ*ζ**ς ρε Νταλάρα” ήταν πιο accurate από ποτέ. (μικρή υπόκλιση όμως γιατί είναι μεγάλος καλλιτέχνης)
Τι είναι αυτό που μας ενώνει; Τίποτα θα πω εγώ, και θα το πω με μεγάλη σιγουριά. Ψάχνουμε διαρκώς να βρούμε κοινά θέλω, κοινή πορεία, κοινά όνειρα, με τους ανθρώπους. Γιατί; Το δικό μου το όνειρο, και το δικό σου το όνειρο, δεν θα έπρεπε να καθορίζει το ποιος θα είναι μαζί σου. Μπερδευόμαστε. Είναι άλλο να έχουμε κοινά, και είναι άλλο να στηρίζουμε κάποιον άνθρωπο σε αυτά που θέλει. Όταν κάποιον τον ερωτεύεσαι, τον ερωτεύεσαι για αυτό που είναι, και όχι για αυτά που μπορείτε να είστε μαζί, όχι για αυτά που “τυπικά” σας ενώνουν. Γιατί διαρκώς ψάχνουμε για κάτι; “Να δουλεύει όπως εγώ 9-5”, “Να θέλει να κάνει 4 παιδιά”, “Να μην είναι μικρότερός μου”. Που πήγε το “πάμε και όπου βγει”; Που πήγε το “τα ετερώνυμα έλκονται;” Παιδιά, η ένωση είναι αλλού, σε άλλες στιγμές, και την νιώθεις εκεί, κυριολεκτικά και χωρίς δισταγμούς.
Στο γενικό πλαίσιο όμως, δεν είσαι κομμάτι του puzzle. Δεν ψάχνεις να “κουμπώσεις” κάπου. Είσαι αυτό που είσαι και θες να αγαπηθείς χωρίς να χρειάζεται να σκεφτείς τίποτα παραπάνω. Τα “έχω άλλες προτεραιότητες”, τα “είμαστε από 2 διαφορετικούς κόσμους” και όλα αυτά τα υπέροχα – όχι, που όλοι έχουμε ξεστομίσει, δεν τα έχουμε πει επειδή με τον άνθρωπο απέναντί μας είχαμε διαφορετικές ζωές και συνήθειες. Τα είπαμε για να δικαιολογήσουμε το πόσο κότες είμαστε. ΑΝ ο άλλος είναι ο άνθρωπός σου, θα αγαπήσεις όλα τα “αντίθετα” από εσένα, και θα φέρεις τον κόσμο τούμπα για να το κάνεις να “δουλέψει”.
Άρα, δεν έχει να κάνει με την ένωση. Έχει να κάνει με την θέληση. Όχι του να αλλάξεις, αλλά του να παραδεχτείς αυτό που θέλεις.
Και βαθιά μέσα σου, το θέλεις.
xoxo
-sinon team
SINON 