Πόσες φορές έχεις κάνει πίσω σε αυτό που πραγματικά ήθελες;
Θα σου απαντήσω εγώ, πολλές. Πάρα πολλές. Και ξέρεις που θα καταλήξει αυτό; Θα σου απαντήσω πάλι εγώ. Θα καταλήξει στο να βλέπεις κάθε “όχι”, κάθε “δεν είναι η σωστή στιγμή”, κάθε “κι αν δεν τα καταφέρω;” πάνω στο σώμα σου. Πάνω σου, δίπλα σου, μέσα σου. Γιατί αυτά που δεν κάνεις, ενώ η καρδιά σου μπορεί να τα λαχταρά, σε συντροφεύουν.
Έρχονται και κάθονται δίπλα σου την ώρα που προσπαθείς να κοιμηθείς, το πρωί που ξυπνάς και με το ζόρι σηκώνεσαι από το κρεβάτι, το μεσημέρι που δεν μπορείς να βάλεις μπουκιά στο στόμα σου, το βράδυ που τρως ό,τι μπορεί να σου κάνει κακό. Γίνονται η συντροφιά σου, στο πως ντύνεσαι, στο πως αντιμετωπίζεις τα πιο απλά μέχρι τα πιο δύσκολα πράγματα στη ζωή. Τα κουβαλάς μαζί σου, όταν σε πιάνει το στομάχι σου, όταν δεν μπορείς να σταθείς από τον πονοκέφαλο, όταν ζαλίζεσαι, όταν βλέπεις το δέρμα σου να ανοίγει στα χέρια σου, όταν η βούρτσα των μαλλιών σου γεμίζει από τούφες. Είναι μέσα στην τσάντα σου όταν αγοράζεις φάρμακα για να παλέψεις τον πόνο που βγαίνει στο σώμα σου, όταν ζητάς από το φαρμακείο extra βιταμίνες που θα σώσουν τα μαλλιά σου, ή εκείνη την ακριβή κρέμα για τα ξηρά χέρια σου, ή τα χείλη σου.
Αυτά που θέλουμε να κάνουμε και δεν τα κάνουμε, είναι σαν το σπαστικό λαμπάκι που ανάβει για τη βενζίνη. Όσο δεν “σε γεμίζεις”, το φωτάκι αναβοσβήνει, σε προειδοποιεί, μέχρι που κάποια στιγμή παίρνει την πρωτοβουλία και σταματάει, αλλά σταματάς να κινείσαι κι εσύ, γιατί έμεινες άδει@. Σαν το αυτοκίνητο.
Και το άδειο το αυτοκίνητο, δεν το θέλει κανείς. Και όταν λέω κανείς, δεν εννοώ τους άλλους, εννοώ τον ίδιο τον ιδιοκτήτη.
Όσο μένεις άδει@, σαν το αυτοκίνητο, τόσο δεν θα σε θελείς, όυτε εσύ.
Αυτά έγραψα, για να προλάβω όσους μπορώ, πριν χρειαστούν να πάρουν το τρένο. Εκείνο το τρένο που έχουν ήδη χάσει.
xoxo
-sinon team
SINON 