Η καλύτερη δικαιολογία για να αφήσουμε κάτι να περάσει, και σίγουρα να μην ακουμπήσει, είναι το “if they wanted to, they would”.
Πόσοι έχουμε ακούσει αυτό το “αν θέλει, θα κάνει τον ήλιο να ανατέλει από τη δύση”, “όποιος θέλει, κάνει”, “δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω”; Έχω αρχίσει να πιστεύω και να νιώθω πως αυτό πραγματικά υπάρχει μόνο στις σειρές, στις ταινίες, στα βιβλία, που ξαφνικά αλλάζεις ήπειρο μέσα σε μια μέρα για να ακολουθήσεις το όνειρό σου, ενώ στην πραγματικότητα θες 2 μήνες στην Ελλάδα του 2024 μόνο για την γραφειοκρατία. Ή ακόμα καλύτερα, το αγαπημένο μου, που τρέχεις ξημερώματα έξω από το σπίτι του έρωτά σου, και χτυπάς το κουδούνι και του λες πως είσαι ερωτευμένος μαζί του, και είστε μαζί for ever and ever, ενώ στην πραγματικότητα, αν το κάνω αυτό εγώ, θα γελάει το μισό Παγκράτι με τα χάλια μου (τυχαίο το Παγκράτι – ακούω Μαρίνα Σπανού τώρα).
Ας μην κοροιδευόμαστε, το κίνητρο είναι πολύ σημαντικό για πολλά πράγματα. Το κίνητρο (το δικό μου) με κάνει να σηκώνομαι το πρωί από το κρεβάτι, ή να μην πέφτω σε αυτό το βράδυ, αλλά όχι πάντα. Υπάρχουν γενικά μικρά παραθυράκια που αντικειμενικά δεν σε αφήνουν να γίνεις αυτό το “if they wanted to, they would”.
Μεταξύ μας, το δικό μας περιορίζεται στο αν θα στείλεις ένα μήνυμα. Καλά, για γέλια είμαστε. Αλλά αν το πάρουμε σοβαρά, εκτός των μυνημάτων, είναι πολύ δύσκολο, στην εποχή μας, να κάνεις κάτι για να δείξεις αυτό που θες.
Στην εποχή μας, υπάρχει ο φόβος. Ναι κάποιοι φοβούνται και το μήνυμα που λέγαμε. Στην εποχή μας υπάρχουν οι υποχρεώσεις που όχι μόνο σου κλέβουν χρόνο, αλλά σε κάνουν και στον ελεύθερό σου χρόνο να μην καταφέρνεις να κάνεις όλα όσα θες. Στην εποχή μας υπάρχει η ανασφάλεια. Ξέρεις αυτό που ακόμα κι αν ο άλλος σου δίνει το πράσινο φως, εσύ σκέφτεσαι 1000 πράγματα που μπορεί να πάνε λάθος, ή που μπορεί να μην έχεις νιώσει ότι είναι ιδανικά για να κάνεις το επόμενο βήμα. Η καθημερινότητα είναι τόσο “ρουτινέ”, που μου αρέσει να λέω, που δεν μπορείς πολλές φορές να κάνεις αυτό το παρακάτω που θες.
Σκέφτομαι πολλές φορές, “if they wanted to, they would”, και μετά λέω “ναι, γιατί εσύ Χριστίνα μου, θέλεις και κάνεις”, πραγματικά, ποτέ.
(ή αν ναι, σπάνια)
Δεν μας δικαιολογώ, απλά δίνω μια ανάσα σε αυτούς που θέλουν και δεν κάνουν, μια ανάσα για να ξέρουν πως… καταλαβαίνουμε.
xoxo
sinon team
SINON 