Δεν είμαι ο καλύτερος άνθρωπος στη γη, σίγουρα έχω πληγώσει, απογοητεύσει, στεναχωρήσει κάποιους. Άθελα μου. Το ξέρω, ίσως μια κουβέντα που είπα να πλήγωσε κάποιον. Πολλές φορές όμως έφταιξαν οι κουβέντες που δεν είπα. Και πως να τις πω; Όταν βλέπεις κάποιον με πληγές, όσο και να θέλεις να του τις κλείσεις, μέσα σου φοβάσαι πως αν χτυπήσεις αυτή την πόρτα, μπορεί εκείνη να μην ανοίξει, και αυτό να σου δημιουργήσει και εσένα άλλες τόσες πληγές. Εγωιστικό;
Άνθρωποι γεμάτοι πληγές. Αυτό είμαστε όλοι. Τουλάχιστον αυτό βλέπω από τα άτομα γύρω μου. Από όσους έχουν πατήσει ένα pause στη ζωή τους, γιατί κάποιος άλλος άνθρωπος πάτησε το stop. Και σκέφτονται, πως να αφήσω κάποιον άλλον να πατήσει το start; Και αν αυτός ο άλλος με καταστρέψει ακόμα πιο πολύ; Και όσο κάνεις αυτές τις σκέψεις τόσο πιο πολύ βυθίζεσαι. Μα, δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Ή τουλάχιστον δεν είναι το πρόβλημα που εστιάζω σήμερα.
Το πρόβλημα είναι η απέναντι πλευρά. Μα πως μπορείς να πληγώνεις κάποιον;
Ακούω από ανθρώπους, «έτσι όπως μου φέρθηκε …», «με διέλυσε», «εγώ το μόνο που ήθελα να δώσω ήταν αγάπη και αυτός/η/ο με έδιωξε», «μου μίλησε άσχημα», «με κορόιδεψε»… Πόσο μπορεί να φταίει ένας άνθρωπος για να του φερθεί κάποιος άλλος τόσο άσχημα; Γιατί δεν επιλέγετε να μιλήσετε, να εξηγήσετε, να προστατεύσετε τους ανθρώπους που μοιραστήκατε στιγμές, που νιώσατε πράγματα, που σας στάθηκαν, που σας νοιάστηκαν, και επιλέγετε να τους πληγώσετε, να τους πονέσετε, να αδιαφορήσετε, να τους φερθείτε σαν σκουπίδια;
Μεγάλωσα μαθαίνοντας να είμαι καλή ακόμα και σε όσους δεν είναι καλοί μαζί μου, για να προστατεύσω το μέσα μου. Μα το μέσα μου, πολλές φορές αρρωσταίνει. Όχι από αυτούς που μου φέρθηκαν σκάρτα. Οι καταστάσεις με έμαθαν να ξεχωρίζω τους ανθρώπους, με τον εύκολο ή τον δύσκολο τρόπο. Αρρωσταίνει όμως το μέσα μου όταν βλέπω τι αξίζουν κάποιοι, και εκείνοι πονάνε γιατί έχουν τυφλωθεί από όσους προσπάθησαν να τους ρίξουν. Πόσες φορές έχω σκεφτεί τι μπορεί να νιώθει κάποιος και έχω πει από μέσα μου: «πως μπόρεσαν εσένα, αυτό που είσαι, να σε πληγώσουν»;
Πως το κάνετε αυτό; Ακόμα κι αν έχω αποδεχτεί ότι κάποιοι γεννηθήκατε για να φέρεστε άσχημα, δεν μπορώ να καταλάβω πως το κάνετε. Πως κοιμάστε ήσυχοι τα βράδια, ξέροντας πως κάποιος άλλος παλεύει με τον εαυτό του για αυτό που του προκαλέσατε;
Οι άνθρωποι που δεν σας έφταιξαν σε τίποτα, δεν αξίζουν να γίνονται κομμάτια από τις συμπεριφορές που δεν μπορέσατε εσείς να ελέγξετε.
Φιλικά πάντα.
xoxo
sinon team
SINON 