«Καλά είμαι!», είναι από τις πιο συνηθισμένες απαντήσεις που δίνουμε και παίρνουμε στην ερώτηση «πως είσαι;». Και κατά βάση είναι ψεύτικη.
Και θέτω το ερώτημα. Είναι κακό να πούμε την αλήθεια; Δεν είμαι καλά, είμαι πιεσμένη, είμαι προβληματισμένος, πονάω, σωματικά, ψυχικά.
Και αντίστοιχα για τα θετικά συναισθήματα. Είμαι στα καλύτερα μου, είμαι ερωτευμένος, είμαι ευτυχισμένη με το νέο μου ξεκίνημα … κλπ κλπ.
Η μήπως δεν εκφραζόμαστε γιατί δεν ξέρουμε αν μπορούμε να πούμε σε κάποιον άλλον αυτά που πραγματικά νιώθουμε;
Πριν λίγες μέρες, στον κόσμο των μηνυμάτων, που πλέον από εκεί κρίνουμε, έλαβα μια απάντηση που έλεγε «με τα ups και τα downs μου». Έτσι ζούμε πια. Η στα πάνω ή στα κάτω μας. Το ενδιάμεσο, η ηρεμία, δεν υπάρχει πια. Ή θα είμαστε τέλεια ή θα είμαστε χάλια. Και από τη μια είναι λογικό, γιατί οι σχέσεις, οι δουλειές, οι φιλίες, δεν είναι όπως κάποτε, που μπορούσες να είσαι στο ενδιάμεσο, και να είσαι πραγματικά καλά.
Τουλάχιστον, αυτό είναι το πιο ειλικρινές. Στα πάνω και στα κάτω.
Τουλάχιστον, ας γέρνει η ζυγαριά προς τα πάνω.
Τουλάχιστον, ας κρατάμε τα κάτω για καλό, γιατί δεν υπάρχει ζωή χωρίς κι αυτά.
Τουλάχιστον, ας μη ζούμε στο τουλάχιστον.
Μέχρι τότε… Ας λέμε την αλήθεια μας, αυτοί που αξίζουν να είναι δίπλα μας θα την καταλάβουν, θα την εκτιμήσουν. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από «Καλά είμαι!», αυτοί που αξίζουν να είναι δίπλα μας θα το καταλάβουν, θα το εκτιμήσουν.
Αυτοί.
xoxo
sinon team
