Υπάρχουν οι άνθρωποι που έγιναν δημοσιογράφοι γιατί αγαπούν την είδηση, και υπάρχουν και οι άνθρωποι που έγιναν δημοσιογράφοι γιατί αγαπούν την κουβέντα. Όποιος με ξέρει έστω και λίγο, γνωρίζει πολύ καλά ότι η δική μου η ζυγαριά γέρνει προς την κουβέντα. Και δεν κουβεντιάζω με όλους. Κουβεντιάζω με αυτούς που θέλω και εκείνους που θέλουν. Και μεταξύ μας, έτσι θέλουμε να είναι οι συνεντεύξεις.
Κουβέντα, ουσιαστική, με νόημα, μα πάνω από όλα με θέληση και σεβασμό. Έχω πει πολλές φορές σε ανθρώπους που τους έπαιρνα συνέντευξη “αν δεν θέλεις, μην σε πιέζω, γιατί δεν θα βγει και κάποιο καλό αποτέλεσμα”. Και όντως, όσο κοιτάω παλιές μου συνεντεύξεις καταλαβαίνω ποιοι με “συνάντησαν” με χαρά, και ποιοι με “συνάντησαν” απλά επειδή τους είχε αναγκάσει κάποιος υπεύθυνος επικοινωνίας. Η αλήθεια είναι ότι απορώ. Όχι με εκείνους που φαίνεται ότι δεν θέλουν να δώσουν συνεντεύξεις, και εκείνους που δεν δίνουν (γιατί έχω φάει πολλά, πάρα πολλά Χ, από ανθρώπους που δεν θέλησαν να μιλήσουν), αυτούς όλους τους καταλαβαίνω. Δεν καταλαβαίνω, και απορώ με αυτούς που έρχονται με χαρά, για να απαντήσουν στις ίδιες και ίδιες ερωτήσεις.
“Πως αποφασίσατε να γίνετε ηθοποιός;”
“Με ποιον τραγουδιστή θα θέλατε να συνεργαστείτε;”
“Τι κοινά έχετε με το ρόλο που υποδύεστε;”
“Θέατρο ή τηλεόραση;”
“Πως είναι η συνεργασία σας με τον τάδε;”
Ας μην αναφέρω τα …
“Υπάρχουν κάποια δημοσιεύματα για την προσωπική σας ζωή…”
Είναι δυνατόν, όταν ρωτάμε τα ίδια, και τα ίδια, ανούσια πράγματα να θέλει κάποιος να μας μιλήσει; Και μη νομίζετε ότι αυτά τα σκέφτηκα έτσι μια Παρασκευή. Μου τα έχουν πει άνθρωποι που δέχτηκαν να μου δώσουν συνέντευξη, και το εκτιμώ αυτό, πολύ. Την ειλικρίνεια τους.
Έτσι ειλικρινείς πρέπει να είμαστε όλοι σε μια συνέντευξη. Ο δημοσιογράφος πρέπει να είναι ειλικρινής με αυτό που θέλει να κάνει, με όσα θέλει να ρωτήσει, εκείνος και όχι όσοι τον κατευθύνουν. Αντίστοιχα ειλικρινής πρέπει να είναι και όποιος κάθεται απέναντί του, για όσα θέλει να μοιραστεί και για όσα δε θέλει να μοιραστεί με τον κόσμο.
Σε αυτόν τον κόσμο λοιπόν, υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να μιλήσουν για τα επαγγελματικά τους μόνο. Υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να κάνουν μια πιο προσωπική συνέντευξη, γιατί νιώθουν ότι θέλουν αυτή τη σύνδεση με το κοινό τους. Υπάρχουν εκείνοι που θέλουν κάτι πιο fun, ή εκείνοι που θέλουν κάτι πιο αυστηρό. Υπάρχουν και εκείνοι που θέλουν να μιλήσουν για τα κοινωνικό – πολιτικά ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΦΑΙΡΕΘΟΥΝ ΟΣΑ ΕΙΠΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, γιατί “να ξέρετε δε θέλουμε να φανεί ότι πηγαίνουμε ενάντια σε κάτι, μην στιγματιστεί το site μας.”.
Υπάρχουν εκείνοι που δε θέλουν να φωτογραφιθούν για άλλη μια φορά σε ένα ξενοδοχείο, με ρούχα που δε θα φορούσαν ποτέ τους. Και υπάρχουν κι αυτοί που θα μας έδιναν το πιο τέλειο υλικό σε μια φωτογράφιση στο πιο εμβληματικό ξενοδοχείο της Αθήνας. Υπάρχουν εκείνοι που θα λέγανε ναι σε μια φωτογράφιση σε κάποιο ταβερνάκι σε κάποια στοά, με τζιν και με τσιγάρο στο χέρι, γιατί αυτοί είναι, και δεν θέλουν να δείξουν κάτι άλλο. Υπάρχουν εκείνοι που θα τσαλακωθούν και θα δεχτούν μια “τρελή” μας ιδέα, και υπάρχουν κι εκείνοι που θα μας πουν να κάνουμε κάτι όμορφο αλλά απλό. Υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να μας βάλουν στο θέατρο που περνάνε τις περισσότερες ώρες τους και να τους μιλήσουμε εκεί, υπάρχουν κι εκείνοι που προτιμούν να συναντηθούμε στο αγαπημένό τους καφέ γιατί ψάχνουν μια στιγμή να χαλαρώσουν. Υπάρχουν πολλοί, άνθρωποι όμορφοι, διαφορετικοί, μοναδικοί, που θέλουν να κάνουν κάτι ξεχωριστό στην επόμενη συνέντευξή τους.
Και όλοι αυτοί, είναι όσοι θέλουμε να μιλήσουν στο sinon. Γιατί… υπάρχουμε κι εμείς που φανταζόμαστε μια δημοσιογραφία… αλλιώς!
xoxo
Sinon Team
SINON 