Η σειρά συνεντεύξεων “The Flavor Within” έχει στόχο να φωτίσει τον εσωτερικό κόσμο των δημιουργών μέσα από τη γαστρονομία. Δεν πρόκειται για μια τυπική συνέντευξη. Είναι περισσότερο μια ήσυχη, συναισθηματική κουβέντα — για τη μνήμη, το συναίσθημα, και τη δημιουργία.
Σήμερα στο SINON έρχεται ο Aλέξανδρος Τσιοτίνης για να μας δώσει τις απαντήσεις του σε όλα όσα σκεφτόμαστε σχετικά με τη γεύση και το συναίσθημα.
Ποιο είναι το πρώτο φαγητό που σε έκανε να καταλάβεις τη δύναμη της γεύσης; Ήταν μια στιγμή αποκάλυψης ή απλώς ένα γεύμα που ένιωσες πως σε άλλαξε;
Λοιπόν, θα σε πάω μακριά …. Στα παιδικά χρόνια, σκέψου λίγο τη γκριμάτσα ενός παιδιού που δοκιμάζει κάτι που δεν του αρέσει! Είναι σα να του χαλάς το είναι, του γκρέμισες τη μέρα! Αν αυτό δεν είναι δύναμη τότε τι είναι;
Ποια μουσική παίζει μέσα σου (ή στην κουζίνα σου) όταν δημιουργείς; Μπορείς να μοιραστείς 2–3 τραγούδια που σε εκφράζουν ή σε βάζουν στη ροή σου.
Αν ήμουν μουσική θα ήμουν σίγουρα Jazz, ένα πεδίο μουσικής που κυριαρχεί ο αυτοσχεδιασμός, ενώ η μουσική της βρυχάται πολυπλοκότητα. Και ιδού κάποια από τ’ αγαπημένα μου.
I’ ve got you under my skin – Frank Sinatra
Love me or leave me – Nina Simone
Stormy Weather – Etta James
Αν η κουζίνα σου ήταν ένας τρόπος να εξωτερικεύσεις τα συναισθήματά σου, τι θα αποκάλυπτε για εσένα;
Η κουζίνα είναι για μένα ο καμβάς μου, μέσα από τα πιάτα μου, περιγράφω το βαθύτερο εγώ μου. Τα υλικά είναι οι λέξεις, ενώ εδώ έχουν το μεγάλο προνόμιο να μην υπόκεινται σε λογοκρισία… Όταν θέλω να είμαι ευθείς, δίνω εντάσεις, ενώ η ζάχαρη είναι πάντα ο τρόπος συστολής μου. Αν βρεις το αλάτι ψηλά, μάλλον δεν σε συμπαθώ πολύ και στο λέω κατάμουτρα. Όταν όμως αφεθείς και απολαύσεις αυτό που έχω φτιάξει για σένα, είμαι εγώ.
Υπάρχει κάτι που νιώθεις έντονα τον τελευταίο καιρό -μια σκέψη, μια ανησυχία, μια επιθυμία — που θα μπορούσε να πάρει τη μορφή ενός πιάτου;
Νιώθω έναν έντονο φόβο – βλέπω κοινωνικά πως ζούμε σήμερα περισσότερο απο ποτέ γύρω από στερεότυπα, τα οποία κιόλας καμουφλάρουμε με προπαγανδιστικού τύπου αναρχισμούς κι αυτό εμένα με τρομάζει.
Λατρεύω τους επαναστάτες, αρκεί να το νιώθουν, όχι να το δείχνουν στα stories τους. Είναι θλιβερό σήμερα να ζουν άνθρωποι δίπλα μας σε συνθήκες πολέμου κι εμείς να μη μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι αυτό.
Και δεν είναι μόνο η Γάζα, πόλεμος είναι και η ασιτία, πόλεμος είναι και η ενέργεια … Όλα είναι μάχη στη ζωή, αρκεί να καταλάβεις πως ζεις σ’αυτες τις μάχες αν θες να υπάρχει πιθανότητα να τις αντιμετωπίσεις.
Αν αυτό ήθελα να τα κάνω πιάτο… μια λέξη μου έρχεται μόνο στο μυαλό και πάλι θα μας γυρίσει πίσω 😉 Τουρλού που έλεγε η γιαγιά μου το μπριάμ.
Φαντάσου ότι σερβίρεις ένα πιάτο σε κάποιον που θέλει να σε γνωρίσει για πρώτη φορά – τι επίγευση θα μας άφηνε η δική σου προσωπικότητα.
Ξέρεις στη ζωή μας έχουμε μάθει να κρυβόμαστε, καμουφλάρουμε τα στοιχεία του χαρακτήρα μας που θεωρούμε πως δεν είναι αρεστά στον κόσμο. Στη μαγειρική όμως τα πράγματα είναι απλά, η αλήθεια ενός μάγειρα βρίσκεται στο πιάτο του, κι εκεί δεν κρύβεται με τίποτα. Άρα δεν ξέρω τι γεύση θα άφηνα, ξέρω όμως πως όταν σου μαγειρεύω γνωρίζεις τον Αλέξανδρο.
SINON 