Σαββατοκύριακο έρχεται, κι αν έχεις διάθεση να βγεις και να χαρείς σου έχουμε έτοιμες κάποιες προτάσεις. Όχι, δεν βάλαμε όσα συμβαίνουν το ΣΚ στην Ελλάδα. Είμαστε picky.
Ο ΑΙΩΝ ΜΟΥ
Μια παραγωγή των C for Circus και Happy Productions με τους Κωνσταντίνο Ασπιώτη, Ειρήνη Μακρή, Μιχάλη Πανάδη, Βίκυ Παπαδοπούλου, Γιώτα Φέστα, Κώστα Φιλίππογλου.
Οι C For Circus και Happy Productions παρουσιάζουν στο θέατρο ΑΝΕΣΙΣ την παράσταση «Ο ΑΙΩΝ ΜΟΥ», σε πρωτότυπο κείμενο/σκηνοθεσία Παύλου Παυλίδη και μουσική επιμέλεια Βαλέριας Δημητριάδου!
Ένα φαινομενικά απλό οικογενειακό δείπνο, στην μνήμη του Πατέρα, μετατρέπεται σ’ ένα σουρεαλιστικό ταξίδι στους συνειδητούς και ασυνείδητους φόβους του αιώνα μας. Η μητέρα (Γιώτα Φέστα), ο εραστής της (Κώστας Φιλίππογλου), η κόρη (Βίκυ Παπαδοπούλου), ο μεγάλος γιος (Κωνσταντίνος Ασπιώτης), η γυναίκα του (Ειρήνη Μακρή) και ο μικρός γιος (Μιχάλης Πανάδης) βυθίζονται σε ένα δραματικό αντίλογο, με αφορμή θέματα της εποχής μας – υπερπληροφόρηση, εξέλιξη της τεχνολογίας, φτωχοποίηση, κλιματική αλλαγή. Ο έβδομος και αόρατος χαρακτήρας του έργου, ο αιώνας μας, μεταλλάσσει τους χαρακτήρες σιγά σιγά, κι ερήμην τους, στα ψηφιακά ανδρείκελα τους.
Κανείς δεν τρώει, κανείς δεν υποχωρεί μέχρι που η «συζήτηση» καταλήγει σ’ ένα εμμονικό αδιέξοδο! Ο μικρός γιος, βουβός μέχρι τότε, κάνει κάτι αναπάντεχο, ζητώντας το πιο απλό: “Λίγη Ησυχία! Θέλω Λίγη Ησυχία Για Να Φάω!”
Πρόκειται για οικογενειακό δείπνο ή για ένα ψηφιακό debate;
Οι χαρακτήρες είναι αληθινοί άνθρωποι ή οι διαδικτυακές τους περσόνες; …Ή μήπως είναι ηθοποιοί;
Γιατί υπάρχει ένα λεωφορείο στο σαλόνι; Πού πηγαίνει;
Γιατί χιονίζει καλοκαιριάτικα;
«Ο ΑΙΩΝ ΜΟΥ» είναι μία παράσταση που αναιρεί συνεχώς την ταυτότητά της προς αναζήτηση μιας καινούργιας. Ο καταιγιστικός ρυθμός, οι συνεχείς αλλαγές θέματος και τα σουρεαλιστικά στοιχεία μεταφέρουν στην σκηνή την ταχύτητα και το θόρυβο της πληροφορίας και καθιστούν τους χαρακτήρες έρμαιά της. «Ο ΑΙΩΝ ΜΟΥ» μεταπηδά απ’ το ρεαλιστικό στο μεταδραματικό, απ’ το χιούμορ στη βία, απ’ τη συγκίνηση στην απόλυτη συντριβή της, αναζητώντας έναν τρόπο να «μιλήσει» στους θεατές για την συλλογική αγωνία για το μέλλον, για τον φόβο που μας κυριεύει για το Άγνωστο! Για την έλλειψη πίστης και νοήματος!
SINON 